Tom 2, XXVII

Ktoś ostatnio narzekał, że rozdział krótki, to dzisiaj macie 8.5 strony.

Taka ciekawostka: Kiedy pisałam część o odliczaniu był Sylwester i życzenia zaczęłam pisać równo z jej wybiciem. To było takie magiczne, najlepszy Sylwester w moim życiu <3 

================

– Nieważne – mruknęła i ponownie spuściła głowę.

                Siedzieli w milczeniu przez kilka minut. Demon próbował zrozumieć, o co jej chodziło. Nie spodziewał się takich słów, nie potrafił znaleźć ich przyczyny. Za to doskonale widział, że coś w hrabiance się zmieniło. Zdradliwy umysł wysyłał bolesny impuls nadziei. Czy to możliwe, żeby sobie przypomniała? Nie. Życzenie, które skrycie nosił w sercu nie miało prawa się spełnić, nie mogło. Przyniosłoby ze sobą więcej bólu i problemów, niż szczęścia. Nie mógł pozwolić sobie na takie samolubne myśli. Musiał skupić się na czymś innym.

                – Panienko, co to jest? – zapytał, przerywając milczenie.

Jej natychmiastowa reakcja zdradzała jednoznacznie, po co zdecydowała się do niego udać. Rozwinęła kartkę i złożyła w jego rękach. Sebastian przyjrzał się dokładnie, następnie przeniósł pytające spojrzenie na nastolatkę. Domyślał się, co przedstawiał szkic, ale chciał usłyszeć to od niej. Obserwować każdy mikroskopijny ruch mięśni jej ciała, każde drgnienie źrenic, zmianę natężenia głosu.

                – Ta pożal się boże artystka kazała mi narysować coś, co jest dla mnie najważniejsze – wyjaśniła z pogardliwym naciskiem na „artystkę”. – Podoba ci się? – zapytała, zupełnie zmieniając ton głosu. Przysunęła się bliżej demona, przytłaczająco wbijając w niego wzrok.

Lokaj dotknął podbródka nagimi palcami.

                – Widać w nim pasję i mnóstwo emocji – ocenił po chwili zastanowienia. – Tylko, dlaczego kruk z kawałkiem palca? – zapytał odsuwając rękę od twarzy.

Dopiero wtedy zorientowała się, że nie miał rękawiczek. Widok bladej skóry kontrastującej z czarnymi paznokciami i równie ciemnym znakiem kontraktu, zdobiącym wierzch lewej dłoni sprawił, że poczuła dziwne ciepło w sercu. Rozmyty obraz przed oczami, jak wspomnienie czegoś, o czym powinna pamiętać, przywiódł za sobą mieszankę ekscytacji, strachu przed nieznanym i paradoksalnego poczucia bezpieczeństwa.

Wzięła kilka głębokich oddechów powoli dochodząc do siebie.

                – Wszystko w porządku, panienko? – Spojrzała nieprzytomnie na zatroskaną twarz demona.

                – Tak – odparła, uśmiechając się lekko. – To metafora. Naprawdę tego nie widzisz? – zapytała z przekąsem.

Była przekonana, że wiedział. Po prostu grał, chcąc usłyszeć słowa z jej ust, móc pławić się w dumie.

                – Metafora – powtórzył, namiętnie szepcząc wprost do ucha dziewczyny.

Odwróciła głowę, odpowiadając na jego gest. Ich usta prawie się zetknęły, kiedy obdarowała go wyjaśnieniem.

                – Ten kruk to ty, stojący w plugawej krwi moich oprawców, trzymający trofeum, znak dopełnienia mojej zemsty. Dumny, bezwzględny. Demon u progu spełnienia – wyszeptała drżącym głosem.

Nie spodziewała się, jakie wrażenie na niej samej wywrze wypowiedzenie myśli na głos. Jej ciałem zawładnęła euforia. Zamknęła oczy, wyobrażając sobie ostatnie chwile swojego życia. Demona, kroczącego w posoce oprawców z dumą niosącego dowód wypełnienia umowy. Widziała jak bierze ją w ramiona, jak obejmuje, wysysa z niej duszę. Jak staje się częścią istnienia lokaja, a on wspiera jej bezwładne ciało na rękach, nim pozwala mu runąć w kałuży krwi na zawsze kończąc kolejny rozdział niekończącej się pogoni za spełnieniem.

                – To takie… piękne – jęknęła, drżąc z podniecenia.

Wtuliła się w niego, wciągając w nozdrza przyjemny, różany zapach wzbogacony nutą tajemniczości. Przywarła do ciała kamerdynera, jakby chciała już teraz stać się jego częścią. Pragnęła obdarzyć go takim samym szczęściem, jakie sam obiecał na nią sprowadzić. Chciała, by chwila jej śmierci była prawdziwym ukoronowaniem demonicznego poświęcenia. Tak jak ona, znosząc cierpienie miała otrzymać oczyszczającą zemstę, tak on za swe upokorzenia miał zostać wynagrodzony duszą, o której marzył. Nie potrafiła wyobrazić sobie niczego piękniejszego. Należał do niej, był jej częścią. Od tamtego dnia, od chwili zawarcia kontraktu, stali się jednością. Dwiema istotami, których istnienie miało sens jedynie, gdy dzielili je wspólnie.

                – Sebastian… – szepnęła, odsuwając się od niego.

Widział płomienie tańczące w zmęczonych, błękitnych oczach. Cokolwiek miała powiedzieć, cokolwiek czuła, jej dusza rozkwitała nieprzebraną pasją nadającą nowego, głębokiego posmaku. Zadrżał na myśl o skonsumowaniu jej. Przepełniała go duma. Dziewczyna rozwijała się, jej istota dojrzewała coraz bardziej zbliżając się do mitycznego ideału, którego poszukiwał. Jedynego smaku, który dałby mu prawdziwe spełnienie.

                – Panienko?

                – Należysz do mnie. Od tamtej chwili jesteś częścią mnie. Jesteś moim demonem, Sebastianie. Kiedy to wszystko się skończy, chcę by twoja nagroda była tak samo piękna, jak moja śmierć. Obiecaj, że zrobisz wszystko, by taka właśnie była – rozkazała stanowczo, patrząc na niego z olbrzymim uśmiechem.

Od twarzy nastolatki bił żar podekscytowania, jej oczy błyszczały, a uśmiech hipnotyzował. Sebastian chwycił dłoń młodej pani i zszedł z łóżka, klękając przed nią z pochyloną głową. Delikatnie musnął ustami drobne palce dziewczyny i popatrzył głęboko w jej źrenice, oczami tlącymi się krwistą czerwienią.

                – Yes, my lady – odparł wiernie.

Kamerdyner podniósł się z kolan i ostrożnie podniósł rysunek leżący na pościeli.

                – Zabierzemy go do posiadłości, dobrze panienko? – zapytał życzliwie, chowając arkusz papieru w skórzanej walizce.

Skinęła głową, po czym ziewnęła przeciągle. Położyła się na boku podkładając dłoń pod głowę i zaczęła obserwować jego ruchy.

                – Martwiłam się, że dalej będziesz zły – powiedziała, ponownie ziewając.

Demon zaśmiał się pod nosem, podszedł do dziewczyny i okrył ją kołdrą. Usiadł przy biurku, otworzył tom encyklopedii medycznej i zakładając okulary, zagłębił się w lekturze.

                – Um… – mruknę niezadowolona.

Mimo zmęczenia nie chciała jeszcze spać, miała nadzieję porozmawiać z nim lub chociaż zmusić go, by na nią patrzył.

                – Nie myślałem, że znów będziesz chciała tu nocować. – Usłyszała w odpowiedzi.

Przyjrzała się lokajowi. Siedział zupełnie swobodnie, z błogim zadowoleniem pochłaniając kolejne linijki fascynującego tomu. Wyciągnęła dłoń spod głowy i przyciągnęła pierzynę obiema rękami pod samą brodę, uśmiechając się radośnie.

                – Dziękuję. Dobranoc, Sebastianie.

                – Dobranoc, panienko – odpowiedział ciepło, nie odrywając wzroku od kodeksu.

                –Jesteś naprawdę niezwykłą istotą.

~*~

                Trójka chłopców stała w odległej od budynku części ogrodu, niedaleko murowane składziku, pocierając z zimna dłonie. Za piętnaście minut miał się zacząć kolejny rok. 1897 miał przynieść ze sobą szczęście i powodzenie, właśnie dlatego tak hucznie czczono jego nadejście. Wznoszenie toastów, głośna muzyka, odliczanie do północy – wszystkie zwyczaje mające na siłę kreować podniosłość tego dnia.

                Od samego rana, czterej mieszkańcy jednego z pokoi sierocińca chodzili zdenerwowani, na każdym kroku wypatrując niebezpieczeństwa. Zarządca miłościwie odpuścił tego dnia zajęcia edukacyjne, co wzbudziło niemałe zdziwienie wśród wychowanków i nauczycieli. Na szczęście dla przyjaciół, mogli spędzić cały dzień w pokoju, pilnując się na każdym kroku. Chociaż niewiele o tym rozmawiali, było jasne, że nie myśleli o niczym innym.

Elizabeth poinstruowała kamerdynera, by nieprzerwanie ich obserwował, będąc w każdej chwili zdolny do powstrzymania mordercy. Nie mogła pozwolić na to, by któryś z nich rzeczywiście stracił życie.

Podejrzany mężczyzna przyjechał do przytułku równo o trzeciej po południu. Wraz z zarządcą zniknął w jednym z pomieszczeń pracowniczych. Od tego czasu nikt go nie widział, jednak Sebastian wyczuwał jego obecność.

Wieczorem dziewczyna przedstawiła kolegom swój misterny plan, odkryła przed nimi swój sekret i dokładnie wyjaśniła, na czym ma polegać zasadzka. Musieli stworzyć dogodne dla siebie warunki. 

Schwytanie zabójcy na gorącym uczynku było jedynym sposobem, który mógł wytłumaczyć pozbawienie go życia. Nie pierwszy raz zajmowała się takimi sprawami, to było dla niej oczywiste. Mieli pozbyć się go po cichu, nie wzbudzając podejrzeń. Dobre imię królowej i organizacji dbającej o bezdomne, porzucone dzieci wymagała specjalnych środków.

Nie dziwili się bardziej, niż się spodziewała. Spokojnie przyjęli jej pochodzenie, jedynie prawdziwa płeć szlachcianki wzbudziła w nich poruszenie. Jednak koniec końców, nie miało znaczenia, czy zawarli przyjaźń z kobietą, czy mężczyzną. Liczyła się więź, a szczerości tej wszyscy czworo byli pewni.

                – Skoro profesor Michaelis…

                – Nie jest prawdziwym nauczycielem.

                – Skoro jest twoim kamerdynerem, to dlaczego pozwoliłaś, by cię zranił?

Pytanie z ust beztroskiego bruneta niesamowicie ją rozbawiło. Obiecała, że dokładnie mu wszystko wyjaśni, gdy tylko pozbędą się zabójcy.

Plan był prosty, jeśli do wieczora nie spróbuje zaatakować ich w pokoju, oddalą się w ustronne miejsce, gdzie oprawca będzie miał szansę ich zabić, nie przykuwając niczyjej uwagi. Hrabianka wraz z kamerdynerem mieli czaić się w pogotowiu, by zareagować w odpowiedniej chwili.

                Dlatego stali po kolana w stwardniałym śniegu, drżąc z zimna. Powbijali fajerwerki i zdenerwowani próbowali rozmawiać, starając się nie wzbudzać podejrzeń.

                – Myślicie, że to się uda? – zapytał Benny, uśmiechając się nerwowo, co chwila zerkając ukradkiem w stronę murowanego budynku, za którym w niskich iglakach czaił się demon wraz ze swoją panią.

                – Uspokój się – zganił go Seth. – Jeżeli to prawda, to i tak jesteśmy martwi. Taka jest kolej rzeczy, jeżeli uda nam się przeżyć to będzie dar. Jeśli pomyślisz o tym w ten sposób, co strasznego może się wydarzyć? – odpowiedział, wzbudzając w przyjacielu przerażenie.

Pierwszy raz od czasu, kiedy go poznali, chłopak wypowiadał się w taki zimny, zobojętniały sposób. Zupełnie pozbawiony jakichkolwiek emocji, racjonalnie analizował fakty. Mimo zgrozy, jaką budziły jego słowa, nie dało się nie przyznać mu racji. Jeśli naprawdę mieli umrzeć tego dnia, wszystko, co zmieni bieg wydarzeń będzie prezentem. Czego więc mogli się bać, skoro najgorsze z założenia było nieuniknione? Powinni dziękować za nadzieję, że coś może potoczyć się inaczej. Jeżeli umrą… To i tak miało się stać. Jeśli nie zrobiliby nic, świat biegłby dalej wyznaczoną sobie trasą. Umarliby, nie mając szansy przeciwstawić się przeznaczeniu. Powinni być wdzięczni za szansę zmienienia biegu wydarzeń.

                – Masz rację. – Chłopiec skinął głową, uspokajając się.

Ben w osłupieniu patrzył na towarzyszy, którzy nagle wydali mu się okropnie odlegli. Nie potrafił zrozumieć tego podejścia. Nie wierzył w przeznaczenie. Uważał, że w życiu wszystko zależy od jego decyzji. Nie ma narzuconego planu planu, nic nie jest z góry ustalone, wszystko można zmienić. Nawet śmierć nigdy nie jest ostateczna. Istnieje sposób, by ją oszukać. Zawsze pragnął to udowodnić. Chociaż nigdy nie powiedział tego na głos, marzył, by zostać naukowcem i znaleźć cudowny lek, który pozwoliłby wygrać z czymś, co jak dotąd było nieuniknione.

                – O czym wy gadacie?! Jak możecie po prostu godzić się na koniec?! – wrzasnął zdenerwowany.

Jego twarz poczerwieniała, wykrzywiając się w zbolałym grymasie wściekłości. Wyciągnął pięść w stronę śniadego kolegi.

                – Przestań gadać takie bzdury! Przestań udawać, że nic cię nie obchodzi! Doskonale wiem, że to nie prawda! – kontynuował, wygrażając koledze.

Po jego policzkach powolnie zaczęły spływać łzy.

Seth przyglądał mu się niewzruszony, w końcu prychnął pod nosem i odparł z pogardą:

                – Tak naprawdę niczego o mnie nie wiesz.

Jego słowa zszokowały przyjaciela.  Czym, w takim razie, była obietnica, która sobie złożyli? Jak mógł tak mówić? Czy naprawdę przerażenie zżerało go do tego stopnia, że potrafił jedynie zaprzeczać?

Blondyn pochylił głowę. Rozluźnił dłoń, łącząc ze sobą palce w pojednawczym geście.

                – Przepraszam – szepnął, nie patrząc na przyjaciela.

Złotooki wyciągnął rękę z kieszeni i uścisnął zmarzniętą dłoń kolegi. Milczał nie okazując żadnych emocji. Jedynie ciemność jego źrenic zdawała się tańczyć, podekscytowana tym, co miało nadejść.

                – Seth, znowu to robisz – upomniał go Benny, robiąc krok w tył.

Ciemnoskóry chłopak często roztaczał wokół siebie niepokojącą aurę, szczególnie po zmroku. Współlokatorzy zauważyli to już pierwszego dnia, kiedy zjawił się w sierocińcu. Początkowo żaden z nich nie zdawał sobie sprawy, co było tego przyczyną. Właściwie wciąż nie do końca wiedzieli. Pewne było jedynie to, że aura pochodzi od Setha. Nie znali przyczyny, ani mechanizmu powstawania wprawiającego w dyskomfort uczucia, ale z czasem chłopak nauczył się je tłumić.

                – Hahaha, przepraszam – zaśmiał się zażenowany, podrapał tył głowy i zamknął oczy.

Po chwili otworzył je, a niepokojące uczucie zniknęło.

                – Hmm…

                – Sebastian? – Szlachcianka zerknęła na demona, który z niebywałym skupieniem przyglądał się brunetowi. – Coś się stało? O czym rozmawiają? No powiedz coś! – Denerwowała się, jego całkowitym brakiem reakcji.

W końcu spojrzał na nią i uśmiechnął się uprzejmie, naciągając jej czapkę na uszy.

                – Tyle razy cię prosiłem, żebyś się ciepło ubierała, panienko – skomentował jej niezadowolony wyraz twarzy. – O niczym. To znaczy, o niczym istotnym dla sprawy – wyjawił wreszcie.

                – Jeszcze pięć minut. Myślisz, że to się naprawdę stanie?

                – Wyczuwam obecność dostawcy, jest niedaleko.

                – Ale skąd mały Marvin miałby to wie… Sebastian! – Podniosła głos, patrząc na niego zszokowana. – Nie chcesz mi chyba powiedzieć, że on…

                – Tak – odparł krótko.

                – Dlaczego mi o tym nie powiedziałeś?! – wzburzyła się.

Demon zasłonił dłonią usta szlachcianki i przyciągnął ją do siebie, spoglądając karcąco w błękitne oczy obdarzającego spojrzeniem pełnym zaskoczenia i złości.

                – To nie było istotne. Panienko, proszę, zachowuj się ciszej. – Zabrał rękę i z powrotem wbił wzrok w przynętę.

Nie powiedział jej, że zabójca był już na miejscu. Stał po drugiej stronie budynku. Kamerdyner wyczuwał przyspieszone bicie jego serca. Zdenerwowanie i wahanie. Przesunął się dwa kroki wprzód. Za chwile wszystko miało się skończyć. Do północy została niecała minuta.

W końcu zaczęło się odliczanie. Chłopcy czuli ulgę, niewiele brakowało, by doba się skończyła, a oni uszli z życiem. Może jednak przepowiednie Marvina były jedynie zbiegiem okoliczności? Ben wyciągnął z kieszeni pogniecioną paczkę zapałek i stanął przy jednej z rac, gotowy by odpalić ją, gdy zabije zegar zwiastując początek kolejnego roku.

~*~

                – Panie Sutcliff? – Ronald wiercił się niecierpliwie, spoglądając z dachu budynku na stojących w grupce chłopców.

Jego towarzysz z podekscytowaniem przyglądał się całej sytuacji. Widział ofiary, domniemanego zabójcę i swojego ukochanego demona, z trudem powstrzymywał  się przed skoczeniem w dół prosto w jego ramiona. Nie zrobił tego tylko ze względu na złość Williama. Obecność Shinigami na miejscu zbrodni miała pozostać niewykryta dopóki nie zjawi się ich prawdziwy cel.

                – Uspokój się młody! – zganił blondyna i przeskoczył na drugą stronę dachu.

Zniecierpliwiony oparł się na kosie i nerwowo przestępując z nogi na nogę, oczekiwał rozwoju wydarzeń.

Blondyn westchnął znużony, narzekając w myślach, że omija go impreza. Miał tylko nadzieję, że wróg pojawi się, gdy tylko dusze będą gotowe do przejęcia. Chciał jak najszybciej załatwić tę sprawę i dołączyć do znajomych na noworocznej balandze.

~*~

                – Zaczyna się… – szepnęła hrabianka, słysząc początek odliczania.

                – Ben, przygotuj się – polecił Seth.

Chłopak odpalił zapałkę, zasłonił płomień dłonią i podekscytowany zaczął wykrzykiwać wraz z kolegami.

                – Dziewięć, osiem, siedem, sześć, pięć!

                – Cztery, trzy. – Elizabeth zacisnęła pięści szepcząc pod nosem.

                – Dwa, jeden. – Sebastian dołączył się niemal bezgłośnie.

                – Szczęśliwego Nowego Roku! – Okolica zabrzmiała echem tysięcy głosów świętujących początek pełnego nadziei początku kolejnego roku.

                – Sebastian! – wrzasnęła Elizabeth widząc czarną smugę z zawrotnym tempem kierującą się w stronę chłopców.

Demon momentalnie ruszył z miejsca. Krzyk przyjaciół sprawił, że szlachcianka na chwilę zamarła z przerażenia. Wszystko działo się w zawrotnym tempie. Ciemność przerywały jedynie błyski flar na noworocznym niebie. Krzyki radości mieszały się z rozpaczliwymi wrzaskami przerażenia. Zaczęła biec w stronę przyjaciół. Potknęła się i upadła, uderzając twarzą w stwardniały śnieg. Gdy się podniosła, ujrzała trójkę chłopców w osłupieniu przyglądających powiększającej się szkarłatnej plamie na białym puchu. W jej centrum leżał półprzytomny mężczyzna z nożem wbitym w klatkę piersiową. Sebastian pochylał się nad nim, trzymając w dłoni materiał jego płaszcza, utrzymując plecy oprawcy kilka centymetrów nad ziemią.

                – Czekaj! – powstrzymała go przed zadaniem ostatecznego ciosu.

Nie zważając na kolegów, zbliżyła się do zabójcy i patrząc na niego z odrazą, westchnęła ciężko.

                – Dlaczego? – zapytała.

                – Dlaczego?! – powtórzył zdenerwowany. – Banda gnojków, takich samych jak wy, pozbawiła życia moją ukochaną Madeline – wrzeszczał przez zaciśnięte zęby. Zaczął się trząść i pociągać nosem, jednocześnie wzdrygając się z bólu.

                – Dlatego postanowiłeś się zemścić? – zapytała z niedowierzaniem. – To takie… płytkie – dodała zaskoczona, przechylając głowę w bok.

Patrzyła na mężczyznę z obłędem w oczach, wyobrażając sobie, jak przebija jego serce srebrnym sztućcem lokaja.

                – Nie. Powiedział, że jeśli zabiję odpowiednią ilość ludzi, to mi ją zwróci. Musiałem to zrobić. Dla mojej Madeline! – krzyczał przez łzy.

Eilzabeth splunęła w twarz zabójcy i odsunęła się, zniechęcona jego wyznaniem. Tłumaczenie mężczyzny skutecznie pozbawiło ją przyjemności, jaką odczuwała jeszcze przed kilkoma sekundami. 

Porozumiewawczo kiwnęła głową do Sebastiana. Lokaj wziął zamach i energicznie machnął nożem. Nim zdążył zanurzyć ostrze w klatce piersiowej zabójcy, niewidoczna siła skrępowała jego ciało. Wokół wszystkich zebranych wzniosła się czarna mgła, konsystencją przypominająca świeży popiół.

                – Wydawało mi się, że zrozumiałeś – zabrzmiał donośny, niski głos. – Dusze tych dzieci miały należeć do mnie.

Ciało mężczyzny przesunęło się po ziemi, znikając w jednym z kłębów. Przez chwilę panowała kompletna cisza. Jakby znajdowali się w miejscu wyrwanym z czasu i przestrzeni. Sebastian bezskutecznie próbował wyswobodzić się z uścisku ciemności.

                – Chodźcie tu! – Elizabeth wskazała sierotom miejscu u swego boku.

Nim zdążyli przebiec dzielące ich kilka metrów, drogę zagrodził im zakrwawiony, krótko ścięty brunet. Lewą dłonią zatykał krwawiącą ranę, w drugiej dzierżył srebrny nóż, którego ostrze pokryte było błyszczącymi fioletowym blaskiem literami nieznanymi żadnemu z czwórki obserwatorów. Zanim dziewczyna zdążyła zareagować, oprawca zanurzył ostrze broni w ciałach dwójki jej przyjaciół.

                – Nie! – wydała z siebie rozpaczliwy jęk.

Chciała się na niego rzucić, ponownie stracić kontrolę i rozszarpać na strzępy jego plugawe ciało. Czuła jak w ułamkach sekund wzbiera w niej ogromna wściekłość, powoli przejmująca kontrolę nad ludzkim naczyniem, którym dla niego była.

                – Panienko, nie! – Słyszała w oddali echo głosu Sebastiana.

Zatracała się, kiedy nagłe szarpnięcie wyrwało ją z szaleńczego transu. Otworzyła oczy i wbiła zaskoczone spojrzenie w trzymającego ją, młodego mężczyznę w czerwonym płaszczu nonszalancko opadającym na jego ramiona. Krwiste włosy niemal zlewały się z ubraniem tworząc poświatę, w której centrum lśniły limonkowe tęczówki jego oczu, przypatrujące się z zaciekawieniem poprzez szkła oprawionych szkarłatem okularów. Sprawiał wrażenie kogoś niezrównoważonego.

                – Puszczaj mnie! – rozkazała, próbując wyszarpnąć się z uścisku.

Shinigami zaśmiał się idiotycznie i rozluźnił uchwyt, pozwalając by uderzyła o twarde podłoże.

                – Grell! – zawołał Sebastian, tonem nieznoszącym sprzeciwu, sugestywnie spoglądając na wstęgę ciemnej mgły wijącą się wokół niego.

                – Sebuś, słonko! Tak cudownie wyglądasz skrępowany tą potworną ciemnością. A kysz, a kysz potworo! Zostaw mojego ukochanego! – jęczał, wymachując Kosą Śmierci.

W końcu zamachnął się porządnie przecinając mgliste więzy, które rozpłynęły się w powietrzu z cichym syczeniem przypominającym spalany papier. Demon rozejrzał się podejrzliwie naprężając mięśnie w gotowości do walki. Czerwonowłosy Shinigami stał obok niego ponętnie kręcąc biodrami, pajacując, jak zwykł robić zawsze. Elizabeth stała tuż za nim, z niedowierzaniem przyglądając się jego zachowaniu. Nie dalej niż dziesięć metrów od nich jasnowłosy chłopak, ubrany w czarny garnitur, przypierał zabójcę do ziemi swoją nietypowo wyglądającą bronią. Pochylił się nad ciałami dwójki świeżo zabitych chłopców i niezadowolony pokręcił głową. Podniósł się z kolan, podejrzliwie powiódł wzrokiem po drżącym ciele śniadego chłopca i uśmiechnął się do niego serdecznie.

                – Tobie i tak miało się dzisiaj upiec – powiedział radośnie i kiwnął ręką, nakazując dziecku, by pobiegło w kierunku dziewczyny.

Seth bez chwili zwłoki popędził do szlachcianki, zatrzymał się tuż przy niej i osłupiały spojrzał pełnymi przerażenia, jasnożółtymi oczami na koleżankę.

                – Ben Muller i Ben Thacker, urodzeni dziewiętnastego października oraz dwudziestego pierwszego maja tysiąc osiemset osiemdziesiątego pierwszego roku w Londynie. Data śmierci: pierwszy stycznia tysiąc osiemset dziewięćdziesiątego siódmego roku, 5 minut po północy – shinigami odczytał informacje zawarte na kartce, którą wyciągnął z kieszeni czarnych, eleganckich spodni.  – Panie Sutcliff, mamy problem – dodał, nie ukrywając irytacji.

                – Jaki problem, o czym ty gadasz? – warknął Grell, zmuszony odwrócić wzrok od swego obiektu westchnień.

                – Ich dusze… Zostały skradzione!

                – Skradzione? Ale zaraz, moment! Kiedy?! – dziwił się Shinigami.

Rozglądał się na wszystkie strony, jakby w mroku próbował odnaleźć odpowiedź.

Przyglądająca się dotąd Elizabeth podeszła do Sebastiana i patrząc krzywo na czerwonowłosego mężczyznę, szepnęła do ucha służącego.

                – To plugawe ścierwo i jego nóż. To pewnie jego sprawka – zwróciła się do Boga Śmierci, pogardliwie cedząc słowa przez zaciśnięte zęby.

Żniwiarz popatrzył na fioletowowłosą zaskoczony i zbliżył się, by dokładnie przyjrzeć się jej twarzy.

                – Ty jesteś tym dzieciakiem, którego niańczy Sebuś! – krzyknął odkrywczo.

Dziewczyna prychnęła pod nosem. Zdjęła czapkę z głowy i rozpuściła włosy. Wrzosowe loki delikatnie opadły na jej ramiona.

                – A ty jesteś tym zidiociałym Shinigami, który próbował mnie ostatnio zabić – warknęła. 

=============

Tak, Sylwester w opku wypadł w Sylwester w życiu. Naprawdę było fajnie, to dużo lepsze niż ociekające alkoholem imprezy. Polecam!

Tom 2, XXVI

Byłam na Orientaliach, całkowita klapa. Ale nie ma tego złego, wydałyśmy z Kei kupę forsy na rzeczy, bez których spokojnie byśmy się obyły, ale po co, skoro można nie. Dlatego uważam dzień za całkiem udany. Dziś natomiast, znów będę się obwiniać, że nie napisałam licencjatu, ale może zacznę w nocy, a może nie. Któż to wie? Chciałabym mieć to już za sobą, a zwyczajnie nie mam weny.

Dobra, dosyć jęków. Napiszę licencjat, to będę miała wenę do trzeciego tomu, bo szczerze mówiąc od tygodnia nie tknęłam ani jego, ani też żadnego rysunku. 

Wish me luck :P 

PS Złota myśl na dziś: "Żeby łamać konwencję, trzeba ją najpierw znać, więc niech te ćwierć inteligenckie, pisarskie niedojdy mje tutej se nie pierdzielą bzdurów."

======================

Końcem ołówka dotknęła arkusza papieru. Niczym zahipnotyzowana zaczęła kreślić kolejne linię, ruchami pełnymi pasji, jakby poza bielą materiału i czernią grafitu nie liczyło się nic więcej. Zrozumiała, co było dla niej najważniejsze. Głęboka radość płynąca z nowego odkrycia sama pchała jej dłoń ku stworzeniu dzieła obrazującego cały mętlik w jej głowie. Wszystkie niezrozumiałe myśli, wszystkie wątpliwość, radości, obawy. Wszystko to odciskało swój ślad w kolejnych pociągnięciach ołówkiem.

Z transu wyrwał ją melodyjny głos kobiety, która stojąc tuz obok niej z niezrozumiałym grymasem przyglądała się mrocznemu rysunkowi.

                – Miałeś narysować to, co jest dla ciebie najważniejsze – powiedziała, chcąc upewnić się, że chłopak zrozumiał polecenie.

                – Zgadza się – odparła błękitnooka, z dumą spoglądając na efekt swojej natchnionej pracy.

Rysunek wyglądał lepiej niż mogła przypuszczać. Ciemność zdawała się wyciągać macki w stronę dumnie wypinającego pierś czarnego kruka trzymającego w dziobie kawałek ludzkiego palca. Stał we krwi swej ofiary wielkimi oczyma spoglądając z zacięciem wprost w obserwatora. Wzbudzał niepokój i strach, ale jego postawa jednoznacznie wskazywała na zachwyt, jakim obdarzyła go autorka.

                – Więc, dlaczego narysowałeś jakiegoś ptaka z palcem z dziobie? – skrzywiła się, marszcząc brwi.

Jej prosty umysł nie był w stanie zrozumieć metaforycznego przesłania obrazu, bez względu na to, jak mądrze starała się wyglądać.

                – Ja… – Elizabeth chciała spróbować wyjaśnić kobiecie znaczenie swojego dzieła, jednak kobieta nie dała jej dokończyć.

                – Nie ważne. Możesz to zabrać ze sobą. – Bagatelizująco machnęła ręką i zniknęła w głębi pomieszczenia.

Czy to ze strachu przez błaźnieniem na oczach małoletnich adoratorów, czy ze zwykłego braku kultury, najważniejszym był fakt, że zostawiła dziewczynę w spokoju.

Elizabeth poczuła tlącą się w sercu złość. Wiedziała, że urodziwa brunetka nie była żadnym autorytetem w dziedzinie sztuki, ale niedocenienie jej pracy bolało. Godziło w dumę. Przez chwilę przypatrywała się dostojnemu ptaszysku powątpiewając w swój obiektywizm. Może olśniło ją pierwsze wrażenie, gdy resztki emocji wciąż targały serce, w zawrotnym tempie pompującym krew.

Zdjęła arkusz ze sztalugi i ostrożnie zwinęła go w rulon. Postanowiła zabrać go ze sobą, by przypominał jej oczyszczające czucie zrozumienia. Tę niesamowitą lekkość na duszy, kiedy tajemnica, którą skrywała sama przed sobą, ukazała się w pełnym majestacie, dając poczucie kontroli i pewności siebie.

~*~

                Ostatnimi zajęciami tego dnia było wychowanie fizyczne. Prosta gra, polegająca na uderzaniu w przeciwnika piłką, jednocześnie unikając otrzymania ciosu. Dwie drużyny, dziesięć pocisków i mnóstwo biegania. Młodzież, w szczególności chłopcy, potrzebowali takich zajęć. Czegoś, co pozwoliłoby im pozbyć się nadmiaru energii, pod kontrolą opiekuna, by uniknąć niebezpiecznych sytuacji.

Wszyscy zgodnie milczeli na temat wydarzenia sprzed kilku godzin. Bali się narażać nowemu nauczycielowi, nie chcieli przysparzać kolegom dodatkowych zmartwień. Zarządca nie powinien się o tym dowiedzieć. To odbiłoby się na wszystkich, sensowniej było milczeć.

Półtorej godziny zażartej rywalizacji wycisnęło z chłopców mnóstwo potu, jednocześnie uspokajając nerwy. Ostatnie zajęcia tego dnia. Zmęczeni rozeszli się do swoich sypialni, gdzie oczekiwali na kolację.

                Elizabeth wpadła do pokoju jako pierwsza. Szybko zmieniła ubranie, nim jej współlokatorzy zdążyli do niej dołączyć. Uniknęła problemu z przebieraniem się przy nich. Pod tym względem miała niesamowite szczęście. Zdawało jej się, że odkąd Seth poznał tajemnicę, pomagał jej w subtelny sposób, wszak jakież było prawdopodobieństwo, by ani razu nie przyłapali jej w sytuacji obnażającej prawdę?

Współlokatorzy dołączyli od hrabianki, przebrali się i całą czwórką usiedli przy stole. Do kolacji zostało niecałe pół godziny. Byli zmęczeni po całym dniu.

                – Po kolacji idę spać, jestem kompletnie padnięty – jęczał blondyn, pokładając się na stole.

Wyciągnął ręce i delikatnie stukał krótkimi paznokciami w blat, wybijając rym ulubionej przyśpiewki. Benny siedział naprzeciwko niego, podpierając głowę na dłoni. Spoglądał bezmyślnie w pęknięcie na ścianie.

                – Seth, czy oni wiedzą? – Dziewczyna zwróciła twarz w stronę śniadego nastolatka, uporczywie skubiącego lakier z kantu stołu.

Przez chwile nastolatek zdawał się jej nie słyszeć całkowicie pochłonięty dziecinną zabawą. Dopiero po kilku minutach nieznośnego oczekiwania podniósł głowę i spojrzał łagodnie w zaszklone, błękitne oczy, których rozszerzone źrenice delikatnie drżały targane niepokojem.

                – Oczywiście, że wiedzą. Wszyscy już wiedzą – odparł z lekkością, posyłając jej uspokajający uśmiech.

Twarz dziewczyny zalała się rumieńcem, tworząc szkarłatny parkiet, na którym złość i niedowierzanie tańczyły w pełni ukazując swe gorejący wstyd. Nagle spojrzała nerwowo w stronę szyby. Poderwała się z krzesła trącając kolanem blat i podbiegła do okna otwierając je na oścież.

~*~

                – Ci dwaj, panie Sutcliff – oświadczył młody blondyn, wskazując palcem jedno z okien sierocińca. Po drugiej stronie szklanej tafli siedziała czwórka chłopców.

                – Rozumiem. Nic ciekawego – odparł czerwonowłosy, krzywiąc się z niezadowoleniem. – Nie lubię zabierać dzieci, na dodatek chłopców. Dlaczego Will mi to robi? Tak bardzo chciałbym odebrać duszę jakiejś śpiewaczki operowej! Ach, cóż to byłoby za widowisko! – narzekał, jednak po chwili, jego biadolenie zmieniło się w kolejną fantazję.

                – A ja chciałbym zdążyć na imprezę działu kadr… – burknął Ronald, opierając się na rękojeści swojej kosy.

Obaj Bogowie Śmierci byli znużeni kilkudniowymi obserwacjami dwójki chłopców, których życie nieubłagalnie zbliżało się do końca. Nie było pewności, że złodziej dusz przyjdzie właśnie po nich, jednak William wyraził się jasno – mają ich pilnować, zabrać dusze i pozbyć się złodzieja. Nie obchodziły go plany podwładnych, liczyło się jedynie wykonanie zadania. Honor Shinigami nie mógł zostać splamiony czymś tak obrzydliwym, jak kradzież. Spears czuł, że za wszystkim musiał stać demon, cholerne plugastwo, którego szczerze nienawidził.

                – Nie dość, że przez tę pogodę zniszczą mi się końcówki, to jeszcze przez Sebusia musiałem użyć tego śmierdzącego kremu! – Fantazje Grella ponownie przerodziły się w narzekanie. – Oo, a to kto? –Zmienił ton głosu dostrzegając wewnątrz pomieszczenia profil jednego z siedzących przy stole chłopców.

                – Kto? – zainteresował się blondyn, poprawiając okulary.

Podszedł do towarzysza i spojrzał z jego perspektywy w stronę siedzących przy stole dzieci.

                – Wydaje mi się znajomy. Chodźmy, chcę mu się przyjrzeć! – W czerwonowłosego boga śmierci wstąpiła nagła ekscytacja.

Chwycił swoją kosę i przeskoczył po dachach budynków, by znaleźć się możliwie najbliżej okna. Ronald ruszył jego śladem.

                – Kim jest to dziecko, panie Sutcliff? – zapytał konspiracyjnym szeptem, podnosząc głowę ponad krawędź parapetu okna, za którym siedziały sieroty.

                – Nie wiem, ale kogoś mi przypomina. Ta blada cera, długie rzęsy… Aaaa! – przerwał, głośno krzycząc.

Szarpnął blondyna za rękaw i pociągnął w dół. Obaj stracili równowagę. Spadli z dachu lądując w śnieżnej zaspie.

                – Panie Sutcliff? – burknął Knox, wypluwając z ust resztki śniegu.

                – Chyba nas zauważyli! Co za emocje! – ekscytował się żniwiarz, wpychając głowę współpracownika z powrotem w górę białego puchu.

~*~

                – Eddy, co się stało? – Ben leniwie przekręcił głowę w stronę okna, wciąż opierając ją na drewnianym blacie.

                – Wydawało mi się, że ktoś nas obserwował, ale… – ucięła głęboko się pochylając. – Nikogo tu nie ma – dodała po chwili, zamykając oszklone skrzydła.

Zdziwiona, wróciła do stołu i ze zwieszoną w dół głową zaczęła nerwowo bawić się dłońmi.

                – Nie przejmuj się, nic nam nie będzie! – zaśmiał się Benny, widząc, że chłopak wyraźnie przejmował się sytuacją. – Przecież to nie tak, że Marvin naprawdę sprowadza na nas śmierć… – dokończył odrobinę mniej pewny siebie.

                – To bez znaczenia. Nawet, jeśli ktoś spróbuje nas zabić, nie damy się… – jęknął zirytowany Ben.

Nie miał ochoty rozmawiać na ten temat. Bez względu na to, czy przepowiednie Marvina naprawdę były przepowiedniami, czy tylko kuriozalnymi zbiegami okoliczności, nie mieli na to wpływu. Mogli jedynie zachować czujność i w razie niebezpieczeństwa próbować walczyć. Było ich trzech, jeśli będą trzymać się razem, powinni sobie poradzić. Przynajmniej taką miał nadzieję.

                – Może zapalimy przed kolacją? Tak dla rozładowania atmosfery? – Złotooki klepnął w wypukłą kieszeń spodni.

Przewodniczący pokoju wydał z siebie przeciągły, przypominający zwierzęcy ryk, niski dźwięk, który pozostała dwójka odebrała jako potwierdzenie. Dziewczyna wstała wraz z nimi, zastanawiając się, jakim cudem nastolatek dał radę ryknąć w tak przedziwny sposób. Nie zamierzała pytać, nie chciała go dodatkowo denerwować.

                Nie odmówiła sobie kolacji. Stosunkowo świeżą kromkę chleba i trzy plasterki pomidora ciężko było nazwać prawdziwym posiłkiem, ale dla niej był wystarczający. Zachowała pozory, lekko wypełniła żołądek i spędziła czas na rozluźniającej konwersacji, zupełnie niezwiązanej z prawdziwymi problemami. Dopiero, kiedy opuszczali jadalnie, chwyciła Setha za rękaw prosząc, by z nią porozmawiał. W drodze powrotnej do sypialni zboczyli z trasy udając się do składziku, w którym ostatnio palili.

                – Co się stało? – zapytał zainteresowany brunet, wyciągając z kieszeni paczkę.

Przez chwilę dziewczyna czuła irytację, miała wrażenie, że chłopak specjalnie prowokował sytuację, by nakłonić ją do palenia. Spojrzała na skierowany w jej stronę filtr i wyciągnęła papierosa.

                – Nie mogę palić – oświadczyła, trzymając odpalony zwitek tytoniu w ustach.

                – To dlaczego to robisz?

                – Sama nie wiem. To takie… odprężające. Ale to już ostatni raz – stwierdziła stanowczo, wypuszczając dym z płuc.

Chłopak uśmiechnął się pod nosem. Nie wierzył jej. Nie pierwszy raz widział jak ludzie popadają w nałóg. Zawsze zaczynało się od jednego, okazjonalnego papierosa. I zawsze kończyło się na całkowitym poddaniu się niepohamowanej rządzy. Z pozoru wydawała się taka nieszkodliwa, jednak jego niewidoczna, druzgocąca zdrowie siła wyniszczała człowieka od środka, powoli prowadząc go w stronę śmierci. Nastolatka niezwykle fascynowało, jak inni łatwo poddawali się działaniu niezwykłej, uzależniającej substancji. Obserwował zachodzące w nich zmiany. Z miesiąca na miesiąc, coraz bledsza, zniszczona cera, żółknące palce, chrypiący głos. Coś tak niepozornego mogło tak bardzo pogrążyć.

                – Niech ci będzie. Więc, co się stało? – powtórzył pytanie.

Dziewczyna ponownie wypuściła dym z płuc i spojrzała na twarz chłopaka przez kłąb szarego dymu.

                – Idę dziś w nocy do Sebastiana – powiedziała cicho, lekko zawstydzona. – Chciałam zapytać, czy mógłbyś mnie znowu kryć? – Uśmiechnęła się zakłopotana, delikatnie przymykając oczy.

Chłopak zmarszczył brwi, napiął mięśnie twarzy, a jego usta wygięły się w niezadowolony grymas.

                – Po co? – warknął, zaciągając się energicznie. – I dlaczego myślisz, że skoro znam twój sekret, to będę wszystko dla ciebie robić?

Wydawał się urażony. Nie miała pojęcia, o co mu chodziło.

                – To związane z… z jutrem – wyjąkała zaskoczona. Odwróciła się bokiem do niego i spuściła wzrok. – Przepraszam, zapomnij o tym. Nie powinnam cię wykorzystywać – przyznała ze skruchą.

                – Zrobię to dla ciebie.

Zaśmiała się, odwracając od niego twarz. Tak jak się spodziewała. Była z siebie zadowolona, idealnie go odczytała. Chociaż był zazdrosny, czuła, że to dla niej zrobi. I dla siebie, bo przecież także jego życie było stawką w tej grze. Nie musiał znać całej prawdy.

                – Naprawdę? – Rozpromieniła się, patrząc na kolegę z szerokim uśmiechem. – Dziękuję! – Chwyciła jego dłoń.

To miała być część jej gry. Czuła, że może go dotknąć, nie obawiała się. Uczucie ciepła, które przeszyło jej ciało zupełnie zrujnowało poczucie wyższości. Zaczerwieniła się i szybko cofnęła rękę, chowając ją w kieszeni spodni. Zgasiła papierosa i wrzuciła niedopałek do stojącego w rogu pomieszczenia, niewielkiego słoika.

Wyszli bez słowa nie chcąc rozpoczynać rozmowy, która dla obojga była zbyt niezręczna i przepełniona niedomówieniami, by odważyli się na jej podjęcie.

~*~

                Dochodziła północ. Spowity ciemnością sierociniec ucichł, tłumiąc w swoim wnętrzu wszelkie dźwięki zwątpienia. Niespokojne dusze wychowanków pogrążonych we śnie koiły skołatane umysły podsuwając podświadomości relaksujące marzenia senne. Przedburzowe milczenie, napięta atmosfera tego miejsca, niezauważalna na pierwszy rzut oka, dotkliwie godząca w drobną nastolatkę. Leżała wpatrując się w mrok, nadając w myślach nazwy kształtom, które dostrzegała zmęczonymi oczami. Kolorowe plamy formujące się w pustce w metaforyczny sposób przedstawiały jej obawy i przeżycia. Czekała. Musiała mieć pewność, że jej współlokatorzy śpią. Wiedziała, że niedane jej było zasnąć, na pewno nie tu. W sercu czuła niepokojący ból, pulsujący w rytm uderzeń serca. Nie wiedziała, czego powinna spodziewać się po kolejnej, niezapowiedzianej wizycie w pokoju demona. Odkąd spojrzał na nią ostatni raz chłodnym, pozbawionym emocji wzrokiem, kiedy smukłe dłonie z gracją tańczyły między kosmykami jej niesfornych włosów, ich wzrok nie skrzyżował się ani razu. Widziała go na korytarzu i w jadalni. Była wręcz przekonana, że idąc ramię w ramię z Sethem, tuż po wyjściu ze składziku, również na nią patrzył. Czuła na sobie jego wzrok. Uczucie, którego nie mogła pomylić z niczym innym. Spojrzenia, których pragnęła całym sercem. Uwielbiała być w jego oczach jedynym obiektem zainteresowania, uwielbiała mieć go tylko dla siebie. Zdała sobie z tego sprawę, była zazdrosna. Rzadko była zmuszona dzielić się najwierniejszym służącym, wypożyczać go zwykłym ludziom, nawet w imię królowej. Nienawidziła, gdy był na nią zły. Naprawdę zły. To nie miało żadnego związku z ich codziennością, tysiącami min i zgryźliwych komentarzy. One istniały od początku, były budulcem ich więzi. Im dłużej o tym myślała, tym dostrzegała więcej subtelnych znaków. Zaczęła czytać między wierszami, wśród opasłych tomów swojej przeszłości, odnajdując ukryte przesłania. Nawet nie zauważyła, kiedy się pojawiły. To trwało już dłuższy czas. Lecz prawdziwa złość z jego strony uciążliwie prześladowała ją na każdym kroku. Wciąż była pewna swego, jednak zaczynała rozumieć, dlaczego tak się zachował. Dlaczego nie odpuścił wychodząc za nią na korytarz. Dlaczego uparcie starał się udowodnić, że nie miała racji.

                – Kiedy pozwoliłam mu tak bardzo wpływać na moje decyzje? – zastanawiała się, dostrzegając ile znaczyła dla niej opinia lokaja.

Za każdym razem, gdy komplementował wygląd, doradzał w kwestii ubioru. Kiedy wymuszał na niej zjedzenie posiłku. Nie chodziło o sferę racjonalną – nie potrzeba uzupełnienia energii przechylała szalę zwycięstwa na jego stronę. Opieka. Szczery głos, mikroekspresje, których nie sposób zagrać; kiedy pokazywał jej tę stronę siebie, robiła wszystko, czego pragnął. Schlebiała jej troska, którą z niezwykłą łatwością potrafił obdarzyć kogoś tak słabego, jak ona. Okazywał uczucia, których od zawsze się wypierał. Wszystkie impulsywne reakcje zaczęły nabierać sensu, każde nielogiczne zachowanie łączyła z nieopisaną łatwością, jakby ten jeden pomijany dotąd detal, otworzył jej oczy na całkiem nową sferę ich znajomości. Tę, którą zawsze pragnęła w nim odnaleźć, a w której istnienie nigdy nie pozwoliła sobie w pełni uwierzyć.

                – Czy wciąż będzie zły? Czy sprawi, że wyjdę, przygnieciona ciężarem poczucia winy? – zadręczała się, nerwowo ruszając stopami owiniętymi poszarzałą pierzyną. – Jest tylko jeden sposób, żeby się przekonać! – Doprowadziła niesforny umysł do porządku.

Powoli podniosła się z łóżka i po cichu, na palcach, wyszła z sypialni chwytając po drodze zwinięty rulon papieru. Pobiegła pod drzwi Sebastiana. Zobaczyła blade światło niewyraźnie rozjaśniające kawałek podłogi. Wyciągnęła dłoń, luźno zgiętą w pięść i zawahała się na moment, nim białe kostki dotknęły ciemnego drewna.

                – Nie wygłupiaj się. To Sebastian! – skarciła się i biorąc głęboki oddech, trzykrotnie zapukała.

Ciepły, melodyjny głos kamerdynera zezwolił jej na wejście. Siedział na łóżku, naprzeciwko drzwi, odziany jedynie w spodnie i rozchełstaną koszulę. Spojrzał w jej kierunku. Wyglądał, jakby czekał na nią od dłuższego czasu, gotowy odegrać kolejną, ukazującą niezadowolenie scenę pełną głęboko ukrytych podtekstów.

                – Sebastian… – mruknęła tępo, patrząc na niego z rozszerzonymi źrenicami.

Zamknęła za sobą wrota i nieśmiało zrobiła dwa kroki naprzód. W prawej dłoni trzymała zwiniętą kartkę, coraz bardziej gniotąc ją z nerwów. Mężczyzna uśmiechnął się rozbawiony, zerkając na napięte mięśnie przedramienia dziewczyny.

                – Słucham panienko, czy coś się stało? – zapytał udając, że nie rozumie, po co się zjawiła.

W rzeczywistości zrobiła dokładnie to, czego się spodziewał. Jakby wraz z szorstkim traktowaniem przekazał jej scenariusz, który sumiennie odgrywała linijka po linijce.  

                – Teraz się naburmuszy, próbując maskować wstyd. – Zachichotał pod nosem.

                – Coś musi się dziać, żebym tu przyszła? Nie bądź bezczelny! – oburzyła się, mocniej zaciskając dłoń na rysunku. – Chciałam po prostu… – kontynuowała, jednak słowa utknęły w jej gardle.

Nie chciała przyznawać się do błędu, którego istnienia w pełni nie akceptowała, a jednak była pewna, że nie będzie potrafiła otwarcie wyznać, co dokładnie czuje. A może on już to wie? Badawczo popatrzyła na demona, dokładnie przyglądając się jego twarzy. Westchnęła, rozluźniając ramiona.

                – Dobrze wiesz, po co przyszłam. Po co ta szopka? Wygrałeś – szepnęła gorzko i podeszła do łóżka, siadając tuż przy mężczyźnie, przy jego prawym ramieniu.

Położyła rulon na kolanach i objęła go obiema rękami.

                – Proszę o wybaczenie, ale chyba nie rozumiem, o co ci chodzi, panienko – odparł zaintrygowany.

Elizabeth prychnęła nerwowo, patrząc na niego z ukosa.

                – Skończ tę zabawę. Miałeś rację – przyznała, po sekundzie dodając:  – po części.

                – Hmmm? – mruknął, tym razem szczerze zaciekawiony. – Co masz na myśli, mówiąc „po części”? – zapytał ciepło, delikatnie przysuwając się w jej stronę.

Czuła się dziwnie nieswojo, nie przywykła do braku swobody w jego obecności. Nie chciała, by dostrzegł zmianę w jej zachowaniu. Właściwie, dlaczego?

                – Dlaczego miałabym cię okłamywać? – zapytała, unosząc głowę.

Jej nos znajdował się zaledwie kilka centymetrów od jego ust, kiedy wbiła spojrzenie w jego błyszczące czerwienią tęczówki. Widziała drgnięcie jego źrenic, widziała zaskoczenie. To szczere, które dawało jej satysfakcję. Znów poczuła się pewnie, czasem tak niewiele było trzeba, by otrzymać ten niezwykły przywilej.

                – Okłamać mnie? Przepraszam, ale naprawdę nie rozumiem. – Uśmiechnął się beztrosko, przymykając oczy. 

Tom 2, XXV

Na początek, chciałabym Wam wszystkim podziękować. Stuknęło 10000 wyświetleń! 

Także: DZIĘKUJĘ!!! <3

A jeśli chodzi o notkę... Robię sobie betę, robię i robię i nagle czytam takie coś:
"Skinął głową i bez słowa zniknął na rogiem wąskiego korytarza, zostawiając dziewczynę z jeszcze większym majndfakiem niż dotychczas"

Pamiętam, że tamtego dnia, kiedy powstała ta część opowiadania, a było to na kilka dni przed sylwestrem, byłam już zmęczona i nie miałam pomysłu, co tam wstawić. "Poprawię później" w końcu nadeszło, ale nie powiem, żebym się nie uśmiała czytając o majndfakach. :)
Miłej lektury.

======================

                – Dlatego, kiedy przebijemy się przez linię wroga, Ben i Benny ruszą z obu stron odwracając uwagę pozostałych za murem, wtedy zaatakujemy znów frontalnie i rozgromimy ich nędzny obóz! –krzyczała Elizabeth, z zaciśniętymi pięściami tłumacząc swojej grupie taktykę.

Sam pomysł nie należał do specjalnie oryginalnych, czy nad wyraz przebiegłych. Właściwie, był dosyć idiotyczny, ale stwarzał przy tym wiele okazji do konfrontacji, do obrywania ciężkimi, śnieżnymi bryłami po twarzy i tarzania się w białym puchu.

                – Nie podchodzisz do tego trochę zbyt poważnie? – zapytał Seth, poprawiając naciągniętą na uszy czapkę.

Lubił takie gry, ale nie potrafił zrozumieć jej zaangażowania. Mógł przyjąć, że chciała skorzystać z okazji, będąc sama pewnie nie miała zbyt wiele szans na taką zabawę, ale tworzenie całej zawiłej taktyki, jego zdaniem psuło spontaniczność i nadawało zabawie zbyt poważny charakter, który kojarzył mu się z zajęciami wychowania fizycznego, a takie czekały na nich jeszcze tego dnia.

                – No co ty! To jest wojna! – odparła entuzjastycznie, w jej tęczówkach tliły się iskierki podekscytowania.

Chłopak przewrócił oczami i odpuścił. Wiedział, że niczego nie wskóra. Reszta ich dwunastoosobowej drużyny wyglądała na równie podekscytowaną, co jego udająca chłopca koleżanka. Nie pozostawało mu nic innego jak dostosowanie się do sytuacji.

                – Zaczynamy na trzy! – krzyknął Dominik, stojący po drugiej stornie ogrodu za świeżo ulepionym, sięgającym ledwie do pasa, śnieżnym murem.

Ktoś z jego drużyny rozpoczął odliczanie. Po chwili, dziesiątki białych pocisków zaczęły lecieć w obie strony w akompaniamencie wojennych okrzyków i nerwowo wydawanych poleceń. Ciemnowłosy zaczął lepić kule i rzucać nimi w ślad za kolegami.

                Elizabeth szalała z radości. Biegała tam i z powrotem zręcznie unikając kolejnych uderzeń. Wraz z Benem i innym blondwłosym mieszkańcem przytułku, którego imienia nie pamiętała, nacierała na obóz przeciwników od lewej strony. Przeskoczyła przez barykadę i zaczęła wcierać śnieg w twarz drobnego, zielonookiego chłopca, który głośno piszcząc, zwijał się ze śmiechu. Wydawało się, że zabawa nie mogła potoczyć się lepiej. Nie chodziło nawet o wygraną. Nigdy dotąd Lizz nie brała udziału w czymś takim. Nie rzucała się na człowieka z głośnym okrzykiem, nie przewracała go jedynie dla zabawy. W jej rzeczywistości coś, co dla nich było zwyczajnie, było czymś wyjątkowym. Zawsze, gdy atakowała jakąś istotę, przyświecał jej tylko jeden cel – pobić, pojmać, zabić. Niezwykła odmiana napawała jej serce beztroską radością.

                Z cudownego świata normalności, młodą szlachciankę wyrwał przerażający, gardłowy wrzask. Poczuła przypływ adrenaliny. Momentalnie ruszyła w stronę leżącego w śniegu, wątłego chłopca. Czerwień wsiąkająca w jasny puch zszokowała ją. Rozbita beztroską ciemność ponownie chwyciła jej ciało w szponiaste objęcia. Uczucie było wyjątkowo dotkliwe, mogłaby przysiąc, że doświadczyła fizycznego bólu towarzyszącego wizualizacji umysłu. Drżąc, upadła na kolana tuż obok chłopca z rozszerzonymi źrenicami wpatrując się w karmazynowe kryształki rozprzestrzeniające się wokół głowy chłopaka.

                – Co się stało? – krzyknęła roztrzęsiona.

Sieroty popatrzyły po sobie szemrając po cichu.

                – W śnieżce był kamień – krzyknął ktoś ze środka tłumu.

Powiodła wzrokiem po najbliższym otoczeniu. Niecałe pół metra od głowy jęczącego spazmatycznie nastolatka, w bryłce śniegu, błyszczał zakrwawiony, ciemnoszary kamień.

Hrabianka podniosła się w kolan i ciężkim, powolnym krokiem podeszła do znaleziska.

                – Zawołaj Michaelisa – warknęła, spoglądając na Setha.

Chłopak skinął głową i pobiegł do wnętrza budynku.

Szlachcianka stanęła tuż nad bryłą, schyliła się i chwyciła ją w dłoń.

                – Kto to zrobił? – wycedziła przez zęby, wyciągając rękę przed siebie.

Wszyscy odwracali wzrok, zarówno od narzędzia zbrodni jak od wijącego się z bólu kolegi, przy którym klęczał Benny, drżącym głosem szepczący słowa otuchy.

Rozwścieczona nastolatka rozglądała się morderczo, zaciskając palce na kawałku skały.

                – Ja – usłyszała znajomy, niski głos.

Dominick wystąpił z tłumu. Patrzył na nią z kpiną, zupełnie nie przejmując się tym, co zrobił.

                – To wojna, wszystkie chwyty dozwolone – zaśmiał się szyderczo.

Nie wytrzymała. Wyrzuciła trzymany w dłoni przedmiot i podeszła do wyrośniętego chłopaka. Zamachnęła się i z całą siła uderzyła go w brzuch. Osiłek zgiął się wypluwając ślinę z ust. Objął dłońmi obolałe miejsce i przeciągle syknął. Nim zdążył się wyprostować, dziewczyna wyprowadziła kolejny cios, celując w jego szczękę. Chwiejnie zrobił kilka kroków w tył. Splunął krwią, przetarł usta i warknął niczym rozjuszony pies.

Z impetem powalił ją na ziemię, boleśnie uderzając pięścią w kość policzkową przeciwniczki. Z rozcięcia na skórze zaczęła obficie sączyć się krew. Ben dopadł do chłopaka. Próbował go odciągnąć, jednak ten zapachnął się energicznie odpychając blondyna w tył. Upadł z cichym jękiem.

                – Jesteś żałosny – wycharczała szlachcianka.

Zwinnym ruchem, którego nauczyła się podczas jednego z treningów, wyswobodziła się z uścisku Dominicka. Odskoczyła w tył przyjmując pozycję obronną w oczekiwaniu na jego kolejny ruch. Ruszył na nią bez zastanowienia, wystawiając się na szybkie, celne uderzenie w zgięcie kolana. Ukląkł. Po chwili znów stanął na nogi zaskakując hrabiankę uderzeniem od boku. Cios rozjuszył ją jeszcze bardziej. Przestała czuć pulsujący policzek, piekące dłonie, których rozcięcia musiała nadwyrężyć, również ginęły w miarę jak dudnienie w jej głowie stawało się coraz bardziej nieznośne. Zamknęła oczy, próbując je uciszyć.

                – Eddy, uspokój się! – Usłyszała stanowczy głos, dobiegający z oddali.

Kiedy otworzyła oczu, zobaczyła twarz Sebastiana. Dopiero po chwili zorientowała się, że leżała przyparta do ziemi. Demon krępował jej ręce mocnym uściskiem.

                – Co się stało? – zapytała nie zważając na srogi wyraz jego twarzy.

                – Straciłaś kontrolę – szepnął, przeszywając ją chłodnym spojrzeniem. – To chyba ty powinieneś mi wyjaśnić, młody człowieku? – warknął teatralnie.

Pomógł protegowanemu wstać i chwycił materiał jego okrycia. Drugą ręką chwycił Dominicka i zaciągnął oboje do swojego gabinetu, prosząc wcześniej wszystkich pozostałych o dyskrecję.

~*~

                – Co z dzieciakiem? – dopytywała, próbując wyrwać rękaw marynarki z żelaznego uścisku kamerdynera.

Milczał, ignorując pytania i jęki obojga z nich. Wepchnął ich do wnętrza pokoju i z głośnym hukiem zatrzasnął drzwi.

                – Jak myślicie, co teraz zrobię? – zapytał ze srogim wyrazem twarzy, siadając za biurkiem.

Splótł dłonie i oparł na nich podbródek.

                – Pobije nas pan? – zapytał osiłek, zachowując pełną powagę.

Demon westchnął. Widząc jego reakcję, dziewczynie chciało się śmiać. Wiedziała jednak, że nie był to czas, ani miejsce na takie zachowanie. Był zły. Był wręcz rozwścieczony. Tym razem nie miała szansy wyłgać się, ani uciec. Gdy tylko odegra scenę surowego nauczyciela, zacznie się prawdziwe piekło.

                – Pobiliście się wystarczająco – odparł. – Nie mogę tego tak zostawić, dlatego każdy z was przez kolejny miesiąc w trakcie przerw będzie pomagał obsłudze – zarządził.

Dominick wstał, gdy tylko usłyszał werdykt. Odwrócił się w stronę drzwi i ruszył naprzód, nie pytając o pozwolenie. Nauczyciel ani myślał go zatrzymywać. Szlachcianka przez chwilę chciała zrobić to samo, lecz chłodne spojrzenie kamerdynera powstrzymało ją nim zdążyła drgnąć. Drzwi zamknęły się z trzaskiem. Zapanowała niezręczna cisza.

                – Nie powinnaś zaniedbywać treningów. Takie są skutki – mówił spokojnie Michaelis, nie spuszczając wzroku ze swojej poobijanej pani.

Jego srogie spojrzenie zatrzymało się na czerwonych policzkach dziewczyny. Wiedziała, co próbował zrobić. Chciał wzbudzić w niej poczucie winy, jednak ona nie czuła się niczemu winna. Zrobiła to, co powinna – ukarała zbira za nieczyste zagranie. Łamanie zasad powinno być karane, co z tego, że wymierzenie sprawiedliwości również nie było zgodne z regulaminem, pobudka była szlachetna.

                – Daruj sobie – burknęła, kiedy otworzył usta. – Mów lepiej, co z dzieciakiem – dodała rozkazującym tonem.

Demon uparcie wpatrywał się w nią nie zamierzając odpuścić. Jego ojcowskie podejście niesamowicie irytowało nastoletnia hrabiankę. Czy przypadkiem nie ona była tutaj panią? Zdawało jej się, że brunet zapomniał o swojej prawdziwej roli, za bardzo wczuwając się w odgrywaną postać nauczyciela.

                – Doprawdy, czego ty chcesz? Mam przepraszać? Nie zamierzam. Jeśli nie powiesz mi, co z chłopakiem, dowiem się tego sama – powiedziała hardo, próbując go sprowokować.

Westchnął.

                – Nic mu nie jest, to była powierzchowna rana – wyjaśnił niechętnie. – Jeśli następnym razem nie załagodzę sytuacji, co zrobisz? Zabijesz przypadkowego dzieciaka?  Z więzienia będzie ci się ciężko zemścić, panienko… – wycedził.

Widziała złość płonącą w jego przymrużonych oczach. Młoda, rozluźniona twarz przystojnego anglika, zwieńczona głębokim, dojrzałym spojrzeniem, które zdawało się przeszywać jej duszę. Zaparcie przystawała przy swoim, dopowiadając na niepokojący wyraz twarzy służącego zacięta miną. Skrzyżowane na piersi dłonie delikatnie drżały, nieznacznie się pocąc. Denerwowała się, jednak nie zamierzała dać mu wygrać. Była pewna swojej racji bez względu na konsekwencje. Nie mogła pozwolić na taką niesprawiedliwość.

                – To dobrze, widzimy się wieczorem, na razie – powiedziała z udawaną lekkością, wstając z krzesła.

Demon uderzył dłońmi w blat również stając na nogi. Ogarnęła go furia. Lizz popatrzyła na niego zszokowana. Już kiedyś widziała ten wyraz na jego twarzy, dawniej. Kilkakrotnie, kiedy jej życiu zagrażało niebezpieczeństwo. Tak wyglądał, kiedy rzucał się na przeciwnika rozrywając jego ciało na strzępy. Zupełnie inne demoniczne oblicze zamknięte w cherlawym ludzkim ciele. Ten widok napawał ją grozą. Zawsze dziękowała w duchu, że nigdy nie obdarzył jej tym nienawistnym spojrzeniem. Do tej chwili.

                – Sebastian! – podniosła głos, nieudolnie odgrywając rolę oburzonej pani.

Mężczyzna pochylił się w jej stronę. Napięte mięśnie na jego twarzy drżały delikatnie obnażając ogarniającą go furię.

Odsunęła się w tył, zrzucając wszelkie skrywające uczucia maski. Drżała nie wiedząc, czego powinna się spodziewać. Niepewność, która ogarnęła jej serce, przypomniała bolesne wspomnienia. Miała wrażenie, że tonie w ciemnej głębi szkarłatnych oczu.

                – Przestań zachowywać się jak rozwydrzony bachor. Jestem oddanym arystokratce demonem, do cholery, nie niańką pięciolatki. Nie wyobrażasz sobie za wiele, dziewczynko? – sączył powoli nienawistne słowa.

Była nieostrożna i porywcza. Wiedziała, czym może grozić utrata świadomości. Wiedziała, że każde zachowanie ma swoje konsekwencje, a jednak mimo to, wciąż potrafiła zachować się tak idiotycznie. Jakby wydawało jej się, że lokaj załatwi za nią wszystko. Naprawi każdy błąd, pobije każde dziecko, które zabierze jej zabawkę i wytrze zakatarzony nos. Nie darzyła go najmniejszym szacunkiem. To nie dlatego… Ale cóż innego mógł jej rzecz? Że jego serce zabiło szybciej, czując zapach jej krwi? Że obawiał się najgorszego? Że odetchnął z ulgą widząc jak na oczach kilkunastu świadków, w morderczym amoku okłada pięściami nieprzytomnego nastolatka?

                Otworzyła usta, usiłując wydobyć z siebie głos. Jego słowa zdawały się ranić delikatną duszę. Przeszywające igiełki przebijały zastygłe ze strachu serce. Bała się go. Chociaż nie potrafiła przyznać nawet przed samą sobą, napięte mięśnie przygotowujące ciało do ucieczki nie kłamały. Jeden nagły ruch był w stanie wywołać natychmiastową reakcję. Czysty instynkt – uciekać przed drapieżnikiem. Nie dostrzegała tego wcześniej, tego jak bardzo mógł być niebezpieczny. Chociaż nie raz myślała, że szarga się na jej życie, podświadomie czuła, że to nie było to. Ale tym razem było inaczej.

                – Zawiodłam cię… – szepnęła, nie odważywszy się na pytający ton.

Nie była pewna, o co tak naprawdę mu chodziło, za kipiąca w mężczyźnie wściekłość była bardziej niż boleśnie oczywista.

                – Ty – warknął, jednak ściskające uczucie w gardle powstrzymało kolejne słowa.

Odchrząknął, rozluźniając się. Jej żal momentalnie rozwiał całą wrzącą w nim złość. Miejsca ustąpiła jej frustracja. W stosunku do dziewczyny nie potrafił być stanowczy. Wszystkie błędy, cała jej lekkomyślność, wszystko było jego winą. Ciążył na nim obowiązek wychowywania jej, dobrze zdawał sobie z tego sprawę już pierwszego dnia, kiedy chwycił drobną, pełną krwawych śladów dłoń, rozpaczliwie błagającego o pomoc dziecka.

                Nie żałowała. Przynajmniej nie tego, co zrobiła. Jedynie sposób, na który się zdecydowała mógł podlegać pod wątpliwość, bo słuszności swojego czynu była równie pewna, co istnienia piekielnego demona. Mimo wszystko, czuła żal. Żal i rozgoryczenie. Zawód? Niepewność? Nie potrafiła określić targających nią emocji. Palące policzki, szczypiące oczy – dobrze wiedziała, do czego prowadzą. Odwróciła się na pięcie i bez słowa opuściła jego gabinet, nim słone krople zdradziły jej słabość. Przeszła ledwie kilka metrów, kiedy mieszanka niezrozumiałych myśli i uczuć zalała roztrzęsione serce, pozbawiając ciało siły, by kroczyć dalej. Oparła się o ścianę i powoli osunęła na podłogę. Podciągnęła kolana pod brodę i pochyliła głowę, ukrywając niechcianą reakcję organizmu.

Stanęła w obronie krzywdzonego, zachowała się dobrze. Nie ważne za jaką cenę. Mogliby ją zamknąć w więzieniu, nie żałowałaby. Więc dlaczego płakała? Czemu kamerdyner tak strasznie się tym przejął? Miała wrażenie, że w pewnym momencie straciła jakąś część siebie, nie mogła już dłużej dojrzeć pełnego obrazu sytuacji. Nie rozumiała zarówno swoich reakcji, jak pobudek pchających ją i demona do zachowania zupełnie przeczącego logice. Jej logice – czyżby w tym leżało źródło problemu?

                Poczuła na sobie czyjś wzrok. Denerwujące uczucie bycia obserwowanym – chciała obrócić w proch tego, kto wprawiał ją w dodatkowy dyskomfort.

                – Wcale nie płaczę! – krzyknęła, nie podnosząc głowy.

Zamiast tego napięła mięśnie kurczowo przyciskając kolana do klatki piersiowej oplecionymi wokół nich rękami.

                – Rozumiem – odparł ciepły, wyrozumiały głos.

                – Czego jeszcze chcesz? Przyszedłeś się nade mną znęcać? – burknęła hardo.

Mężczyzna klęknął przed nią i delikatnie ujął dłońmi rozpaloną twarz nastolatki, zmuszając ją, by spojrzała w czerwone tęczówki pochłaniające ją wzrokiem.  

                Nie przyszedł z niej kpić. Nie potrafiła odczytać z jego twarzy żadnych uczuć. Pozwoliła, by odziane w białe rękawiczki, smukłe dłonie demona wytarły dowody upokarzającego wyrazu słabości.

                – Pozwól, że poprawię ci fryzurę – poprosił uniżonym tonem, jakby sytuacja sprzed kilku minut w ogóle nie miała miejsca.

Wstała i odwróciła się do niego plecami.

Grał, więc ona grała wraz z nim. Nie rozumiała, co się działo, ale to nie miało znaczenia. Bez względu na wszystko, przedstawienie musiało trwać dalej. Podjęła wyzwanie, odrzucając prawdziwe uczucia. Tak było prościej – zwyczajnie ignorować fakty.

                Wiedział, że gra będzie korzystna nie tylko dla niego. Wiedział, a mimo tego, nie potrafił zachować się inaczej. Musiał ją zobaczyć, upewnić się, że swoim wybuchem nie wyrządził jej krzywdy. Chociaż jak coś takiego mogłoby ją zranić? Znów się gubił. Kilka ostatnich dni uśpiło jego czujność, pozwolił odpocząć od ciągłego kontrolowania samego siebie. Zgubne efekty niedopatrzenia, zostawiające obrzydliwą skazę na jego wyobrażeniu o samym sobie, napawały go obrzydzeniem.

                – To takie proste! – Uderzyła w niego orzeźwiająca myśl. – Jako kamerdyner jestem zobowiązany dbać o nią bez względu na wszystko. Nie musimy znowu grać. – Skończył zaplatać błyszczące fioletem włosy i spojrzał groźnie w wielkie, błękitne oczy hrabianki.

Widział jak ginie w nich nadzieja, równie szybko jak się pojawiła. Równie szybko, jak wzrastała w nim satysfakcja.

                – Jak za dawnych lat – pomyślał zadowolony.

Skinął głową i bez słowa zniknął na rogiem wąskiego korytarza, zostawiając dziewczynę samą, zagubioną jeszcze bardziej niż dotychczas.

~*~

                – Będziecie dzisiaj kończyć szkice martwej natury, które zaczęliście ostatnim razem – oświadczyła radośnie długowłosa kobieta, poprawiając zsuwającą się z ramienia szatę. – Na stole leżą wasze prace. Weźcie je i zabierajcie się do dzieła! – Irytujące podekscytowanie w jej głosie, drażniło rozjuszoną szlachciankę.

Zastanawiała się, kiedy kobieta zda sobie sprawę. Czy w ogóle się zorientuje? Stała naprzeciw pustej sztalugi, wzdychając teatralnie z coraz większym zniecierpliwieniem. Nie zauważyła – tego można było się spodziewać po kimś tak beztrosko zdekoncentrowanym. Bardziej niż na zajęciach, zdawała się skupiać na hebanowych refleksach własnych włosów delikatnie unoszących się za każdym razem, gdy energicznie obracała się na boki, lawirując między stołami.

W końcu zatrzymała się, mrugnęła kilka razy i bezwstydnie wbiła spojrzenie we fioletowowłosą, rozdziawiając usta ze zdziwienia.

                – Dlaczego nie rysujesz ee…

                – Eddy – dokończyła za kobietę, nie mogąc znieść sposobu, w jaki przeciągała samogłoskę.

                – Racja, Eddy! – Dayton zaśmiała się nerwowo. – Czemu nie pracujesz?

Dłoń nastolatki drgnęła w złości. Miała ochotę z całej siły uderzyć się w czoło. Może spowodowałaby jakiś uraz mózgu, który zmniejszyłby jej inteligencję, żeby głupota nauczycielki nie wzbudzała w niej chęci mordu.

                – Skończyłem szkic martwej natury na poprzednich zajęciach – wycedziła przez zęby, powstrzymując się, by na końcu zdania nie dorzucić adekwatnej inwektywy.

                – Ach, racja! Przepraszam! W takim razie… – zamyśliła się, dotykając smukłymi palcami wyrazisty podbródek. Nagle drgnęła, rażona piorunem oświecenia. – Narysuj coś, co jest dla ciebie najważniejsze! – krzyknęła niezmiernie zadowolona z pomysłu.

                – Dobrze.– Elizabet skinęła posłusznie głową.

Chwyciła ołówek i przysunęła jego końcówkę do ust. Wpatrywała się szarą kartkę. Tonąc w wirze własnych myśli miała wrażenie, że traci równowagę. Stanęła w lekkim rozkroku i na chwilę zastygła w myślicielskim bezruchu.

                – Coś, co jest dla mnie najważniejsze… Co jest istotą mojego życia? Zemsta? 

Tom 2, XXIV

Dziś dosyć krótko i bez fajerwerków, ale tak wyszło. Musicie się z tym pogodzić. :P
W następnej części będzie ciekawiej :) 

Mimo wszystko, mam nadzieję, że Wam się spodoba.

Miłej lektury :3 

========================

Nigdy nawet nie przeszło jej przez myśl, by sprawdzić, co wypada, a co nie podczas palenia. Nie była nawet pewna, czy takie zasady istnieją.

                Seth przyglądał się jej twarzy, poprzez kłąb wypuszczanego z ust dymu. Uśmiechał się widząc, jak delikatnie chwiała się na nogach. Od dawna nie widział początkującego palacza, zdążył już zapomnieć, jaki to zabawny widok.

                – Martin wytypował kolejną ofiarę – rzekł w końcu.

Lizz zdała sobie sprawę, że od samego początku o to mu chodziło. Zdenerwowany wzrok, chłodny głos i podstępne zaciągnięcie jej w ustronne miejsce – wszystko po to, by podzielić się informacją. Poczuła przyspieszony rytm serca. Nerwowe kołatanie wywołało łaskotanie w płucach. Kaszlnęła kilka razy, co nie uchodząc uwadze śniadego towarzysza, skwitowane zostało jego sarkastycznym uśmiechem.

                – Kogo? – zapytała, doprowadzając oddech do porządku.

                – My – odpowiedział beznamiętnie.

                – Jacy znowu my? – podniosła głos.

Jego nagła obojętność przeraziła ją. Widziała już wcześniej takie zachowanie. Wyzuty z emocji głos istoty, która niczego się nie bała, na nic nie liczyła, nie miała pragnień, jedynie czekała na swój koniec. Głos, który wciąż słyszała we wspomnieniach. Moment, kiedy wszystkie krzyki ucichły, kiedy ciche „zróbcie to” rozdarło jej duszę. Chłopiec z klatki obok, opadając w ramionach wąsatego, śmierdzącego spirytusem mężczyzny, stracił wszelką nadzieję, płomień jego życia zgasł nim serce zabiło po raz ostatni. Wyciągnęli go ze środka, wtedy widziała go po raz ostatni. Jego puste, brązowe oczy nie raz pojawiały się w koszmarach fioletowowłosej. Gdyby tylko Sebastian zjawił się szybciej…

                – Wskazał mnie, Bena i Bennyego.

Nie zdążył zareagować, kiedy dziewczyna wyrzuciła papierosa i wpadła w jego ramiona ze łzami w oczach, kurczowo obejmując go w pasie.

                – Nie trać… nie trać nadziei! Nie pozwolę, żeby to się stało. Nie pozwolę! – krzyczała, dławiąc się palącymi kroplami spływającymi po policzkach prosto do jej ust.

Chłopak stał oszołomiony, nie był w stanie nawet drgnąć. Zszokowany, wybełkotał pod nosem coś niezrozumiałego.

                – Dlaczego trzy osoby? Zawsze była jedna – zapytała dziewczyna po dłuższej chwili ciszy, odsuwając się od kolegi.

Odwróciła wzrok, nie chcąc pokazywać mu zaczerwienionych policzków. Przetarła twarz rękawem koszuli.

                – Nie wiem. Nie przejmuj się tak. Przecież wcale mnie nie znasz – mówił spokojnie, jakby naprawdę niewiele obchodziło go własne życie.

                – Ale mam wrażenie, jakbym znała cię bardzo dobrze. Poza tym, poza jedną przyjaciółką, nigdy nie miałam znajomych w swoim wieku. Nie mogę pozwolić, żeby ktoś mi cię odebrał – rzekła poważnie, nie dbając już o to, co o niej pomyśli.

Pozwoliła, by serce mówiło za nią. Pogodziła się z myślą, że nigdy nie zrozumie skąd wzięło się jej dziwne przywiązanie do ciemnoskórej sieroty. Po prostu się stało, szkoda było czasu na takie myśli. Zwłaszcza, gdy właśnie się dowiedziała o zagrożeniu, które czyhało na niego i resztę ich przyjaciół. Podwinęła rękaw koszuli ukazując chłopakowi ledwo zabliźnione rozcięcie symbolizujące ich związek.

                – Od tamtej chwili obiecaliśmy sobie przyjaźń do samego końca. Dlatego zrobię wszystko, by ten koniec nie nadszedł zbyt szybko – uśmiechnęła się pokrzepiająco.

Seth również podciągnął rękaw. Popatrzył na przedzielony świeżą linią trójkąt, który nosił na skórze od miesiąca.

                – Masz rację, przepraszam – szepnął, odwijając materiał koszuli. – Powinniśmy wracać. Alibi już masz, teraz musimy się tylko pilnować podczas zajęć…

                – To się stanie jutro – wypaliła nagle i szybko zatkała sobie usta, patrząc na niego z przerażeniem.

 

                – Skąd wiesz?

                – Mamy podejrzanego. Nie powinnam ci o tym mówić, dla dobra sprawy. Ale obiecuję, Sebastian będzie nad wami czuwać – zapewniała go, nerwowo machając rękami.

                – Kim on tak naprawdę jest? – zapytał zaintrygowany.

                – Moim.. piekielnie dobrym kamerdynerem – odparła z tajemniczym uśmiechem.

Odwróciła się i wyszła z pomieszczenia, by skierować się do sypialni. Musiała się przebrać. Na myśl o kolejnym dniu w tej samej, brudnej koszuli zaczynało ją mdlić.

~*~

                Lizz nie mogła się skupić jeszcze bardziej niż zazwyczaj. O ile w ogóle można było jeszcze bardziej nie słuchać wykładu o Szekspirze. Demon uparł się, by dręczyć ją Makbetem przy każdej możliwej okazji, powoli zaczynała nienawidzić genialnego dramaturga. Czuła, że następne „Być albo nie być”, które padnie z ust demona, będzie jej ostatnim. Najgorsza była jednak świadomość, że kolejne zajęcia, również z Sebastianem, nieprzeciętnie pociągającym w nauczycielskim uniformie, dotyczyć miały jej znienawidzonej łaciny. Gotowała się od wewnątrz. Przed ordynarnym opuszczeniem ławki powstrzymywały ją tylko zabandażowane dłonie, piekące na samą myśl o kolejnych pociągnięciach wskaźnikiem. Co prawda, rany dokuczały coraz mniej, jednak ponowne ich otwarcie zdecydowanie nie przyspieszyłoby procesu gojenia. Utknęła więc na drewnianym krześle, otoczona ze wszystkich storn nastoletnimi chłopcami, którzy z recytowanej sztuki rozumieli niewiele więcej niż ona z medycznego bełkotu, którym demon umilał sobie upływ kilku ostatnich nocy.

                Kiedy Szekspir przestał używać ciała i głosu kamerdynera, z jego ust padło upragnione „to wszystko na dziś”. Hrabianka wybiegła na korytarz zanim którykolwiek z uczniów zdążył się podnieść. Odetchnęła z ulgą i oparła się o ścianę, powoli osuwając się na podłogę. Za piętnaście minut łacina. Zastanawiała się, czy istnieje sposób, żeby uniknąć zajęć. W rzeczywistości, próbowała jedynie zająć myśli czymkolwiek, nawet tak trywialnymi problemami jak nielubiana lekcja, by wytrzymać do popołudnia, kiedy opowie o wszystkim demonowi i upewni się, że jej współlokatorzy są bezpieczni.

                – Eddy, dlaczego siedzisz na podłodze? – Sebastian pochylił się nad nią, uśmiechając się łagodnie.

Patrzył na nią z góry, jeszcze bardziej niż zwykle, i wyraźnie go to bawiło. Natychmiast się podniosła, idiotycznie wymachując rękami. Minęła go i pobiegła w głąb korytarza, w stronę biblioteki. Zatrzymała się przed jej drzwiami, żywiąc szczerą nadzieję, że mimo wszystko demon zrozumiał, o co jej chodziło. Oparła się o drzwi nerwowo stukając obcasem o podłogę. Kiedy ujrzała nauczyciela, odbiła się od drewna i wpadła na niego, uderzając dłońmi w jego tors. Szybko zrobiła krok w tył i rozglądając się nerwowo, poprawiła koszulę.

                – Panienko? – zapytał, nie rozumiejąc, co spowodowało w niej takie poruszenie.

                – Ten gówniarz, Martin, wytypował chłopaków z mojego pokoju! – krzyknęła przejęta.

Mężczyzna patrzył na nią niewzruszony, zastanawiając się.

                – Z zebranych przeze mnie informacji wynika, że umrą dopiero jutro. Czemu się tak denerwujesz? – rzekł po chwili.

Dziewczyna wzdrygnęła się lekko otwierając usta.

                – Ja… – zaczęła, lecz słowa utkwiły jej w gardle.

                – Czyżby obchodził cię los tych sierot? – szepnął uwodzicielskim tonem.

                – Nie! – odparła momentalnie. – To znaczy tak, ale… Masz ich pilnować, nie mogą umrzeć, rozumiesz? – wydukała nieskładnie, czerwieniąc się ze wstydu.

                – Ależ oczywiście, że rozumiem, panienko – odpowiedział łagodnie z lekkim, złośliwym uśmiechem.

                – To jest rozkaz! – dodała hardo, marszcząc brwi.

Uśmiech znikł z twarzy kamerdynera, ustępując miejsca powadze. Klęknął przed nastolatką i pochylił głowę kładąc dłoń na sercu.

                – Yes, my lady – powiedział z dumą, delektując się tonem własnego głosu.

Zawsze gdy to mówił, miała wrażenie, że poddaństwo sprawia mu niesamowitą przyjemność. Bała się zastanawiać, czy był tak spaczony, czy było w tym coś więcej. Bezwarunkowo dotknęła dłonią znamienia ukrytego na karku. Chociaż go nie widziała, była pewna, że emanowało soczystym, fioletowym blaskiem. Mężczyzna podniósł się i bez słowa zniknął z jej pola widzenia.

Przez całe zajęcia z łaciny Lizz czuła się oderwana od rzeczywistości. Nie potrafiła skupić się na słowach nauczyciela, czy też na konkretnym obiekcie, w który mogłaby się wpatrywać. Właściwie, kiedy opuściła klasę, mechanicznie naśladując kolegów, zdała sobie sprawę, że nie pamiętała, co działo się podczas ostatnich dziewięćdziesięciu minut. Jakby ktoś wyrwał ten czas z jej życia. Nawet nie potrafiła odtworzyć żadnej ze swoich myśli. Czuła jedynie ściskający w żołądku niepokój. Czy mogła tak bardzo przejmować się tym, co miało wydarzyć się jutro? Koniec roku, czy mógł być również końcem życia jej nowych znajomych? Przyjaciół na śmierć i życie? Chociaż samo stwierdzenie było zdecydowanie na wyrost, to nie mogła zaprzeczyć, że czuła do nich sympatię. Szczególnie do złotookiego Setha. Właściwie, jego oczy były zwyczajnie żółte, nie było w nich bogatych drobinek szlachetnego metalu, ale kontrastując z brązowym odcieniem skóry właśnie takie jej się wydawały.

– Eddy, idziesz? – Ben pociągnął za rękaw jej koszuli.

Popatrzyła na niego nieprzytomnie, próbując zorientować się, o czym mówił.

                – Na dwór, śnieżna bitwa po obiedzie? – Był wyraźnie niezadowolony.

Śnieżna bitwa zabrzmiała interesująco. Ostatni raz, kiedy w takiej uczestniczyła był jedynie mglistym, odległym wspomnieniem. Na dodatek, była wręcz przekonana, że nie brało w niej udziału więcej niż sześć osób. Teraz miała okazję przeżyć prawdziwą wojnę. Ze śnieżnymi fortyfikacjami, dwoma walczącymi przeciwko sobie grupami, masą śnieżek, może nawet w grę wchodziło planowanie inwazji na obóz wroga? Podekscytowała się na samą myśl o grze.

                – Oczywiście! – krzyknęła entuzjastycznie, dobiegając do współlokatorów, którzy zdążyli oddalić się od niej o kilka kroków.

Tego dnia zjadła śniadanie, więc mogła z czystym sumieniem uniknąć obiadu. Miała już nawet pomysł. Zupy postanowiła zwyczajnie nie wziąć, za to drugą część posiłku w całości postanowiła oddać w ręce demona – niech on zajmie się tym problemem. W ostateczności, wciąż był jej służącym, więc musiał o nią dbać nawet, gdy to znaczyło pozbycie się jedzenia. Oczywiście najpierw zamierzała rozgrzebać posiłek sztućcami, udając, że go konsumuje, potem poczekać, aż współlokatorzy wyjdą i dopiero wepchnąć go w ręce kamerdynera.

                Wchodząc na stołówkę posłała Sebastianowi znaczące spojrzenie. Od razu je zrozumiał, co mogła łatwo stwierdzić po niezadowoleniu malującemu się na jego twarzy. Te jego wszystkie moralitety na temat zbierania sił – uważała, że przesadzał. Gdyby była słaba, czułaby to, tym czasem była pełna energii.

Wszystko szło zgodnie z planem. Nie wzięła zupy, dłubała w udku kurczaka tak długo, aż została przy stole sama. Kiedy poczuła na sobie spojrzenie demona, dyskretnie machnęła na niego ręką. Po chwili pojawił się obok niej.

                – Zabierz to – rozkazała głosem nieznoszącym sprzeciwu, jednak nie mogła powiedzieć, że wywarła na nim jakiekolwiek wrażenie.

                – Powinnaś coś zjeść – odparł równie stanowczo.

                – To jest rozkaz – warknęła marszcząc czoło. – Spieszę się – dodała po chwili, widząc zdziwienie na jego twarzy.

Nie zwykła wykorzystywać rozkazów do tak błahych spraw. Sama poczuła się z tym nieswojo, jednak nie miała czasu na dłuższe wyjaśnienia, pragnęła dołączyć do reszty wychowanków i przez chwilę po prostu się bawić, jak dziecko. Jakby nie istniały pieniądze, demony ani obowiązki wobec królowej. Jutro wszystko miało się skończyć. Bez względu na rozwój wydarzeń i tak wiedziała, że wróci do posiadłości, dlatego za wszelką cenę chciała wykorzystać ostatnie godziny zwyczajności, która kuriozalnie była dla niej cenniejsza niż bogactwa przepełniające rodzinny skarbiec.

                Nie szczędząc sobie westchnienia i miny, świadczących o tym, jak straszliwie nie pochwalał jej decyzji, demon powiódł ręką ponad talerzem. Cała jego zawartość rozpłynęła się w powietrzu.

– Przydatna umiejętność, chociaż wydawało mi się, że zabroniłam ci takiego zachowania – pomyślała, uśmiechają się triumfalnie.

Wstała od stołu i wybiegła ze stołówki, zanim zdążył ją o cokolwiek zapytać. Sebastian wziął do ręki pozostawiony przez szlachciankę talerz i zaniósł go do okienka, gdzie zbierano wszystkie zużyte naczynia.

                – Pana protegowany to niezłe ziółko – zaczepił go zarządca, który znikąd pojawił się tuż obok.

Kamerdyner przeklął w myśli. Nie miał ochoty na kolejną, jałową konwersację z irytującym, płytkim człowiekiem o niesamowicie wysokim mniemaniu o sobie. Siwemu wąsaczowi wydawało się, że jest bogiem przytułku, lepszym niż wszyscy inni, mądrzejszym i bardziej przebiegłym. Chociaż starał się maskować poczucie wyższości, nie dało się zignorować niepochlebnych sądów, które nieświadomie wygłaszał.

                – W porównaniu z całą resztą, jest wyjątkowo spokojny – odparł krótko lokaj, kierując się w stronę drzwi.

Ufał, że mężczyzna odpuści. Pomylił się.

                – Widziałem, że był u pana tego ranka. – Ton głosu mężczyzny zupełnie się zmienił. Sugerował jednoznacznie, że zamierza wykorzystać informację przeciwko nowemu profesorowi, lubił mieć wszystko pod kontrolą.

Sebastian nie zamierzał dać mu tej satysfakcji.

                – Nie ma w tym nic dziwnego. Znamy się od paru lat. Często do mnie przychodzi, by pogłębić swoją wiedzę. To bardzo ambitny, młody człowiek. Chociaż nie widać tego na pierwszy rzut oka, zależy mu na życiu i wykształceniu. Dlatego wziąłem go ze sobą, wiążę z nim wielkie nadzieje – wytłumaczył z wyższością, zatykając mężczyźnie usta.

Chociaż żaden z nich nie miał dowodów, by poprzeć swoją tezę, a tym bardziej obalić założenie współrozmówcy, Marcus Gilbert wiedział, że ryzyko ośmieszenia się jest zbyt wysokie. Zrezygnowany, prychnął pod nosem i poszedł szukać kolejnej ofiary. Michaelis uśmiechnął się triumfalnie i zniknął za drzwiami. Do wieczora miał wolne, zamierzał spędzić czas zagłębiając się w lekturze kolejnego tomu encyklopedii medycznej. Książka niesamowicie go zainteresowała. Nie dość, że zawierała wiele przydatnych porad, które mógł wykorzystać do sprawowania lepszej opieki nad swoją panią, to zgromadzona w niej wiedza wykraczała znacznie poza jego dotychczasowe doświadczenia. Był dumną istotą, ale przyznanie czyjejś wyższości, jeżeli takowa była poparta rozsądnymi argumentami, nie stanowiła dla niego problemu. Również przyznanie się do luk w wiedzy nie było w jego mniemaniu uwłaczające. Każdy, nawet demon, uczy się przez całe życie. Możliwość zdobywania nowych informacji i doświadczeń była powodem do radości.

                Zmierzał do sypialni, kiedy usłyszał chłopięcy krzyk dobiegający zza okna. Zaciekawiony, spojrzał przez szybę dostrzegając grupę chłopców. Stali w śniegu sięgającym do pasa i wyraźnie podekscytowani, przekrzykiwali się wzajemnie ustalając zasady jakiejś zabawy. Wśród szczupłych sylwetek dostrzegł swoją panią. Ubrana jedynie w powycieraną marynarkę, narzuconą niedbale na szarą koszulę krążyła tam i z powrotem wyraźnie dyrygując pozostałymi. Bez problemu zorientował się, o co chodziło i chociaż strój szlachcianki wzbudził w nim irytację, jego twarz przyozdobił szczery uśmiech. Widział jej rozpalone policzki, zacięcie na twarzy i był pewien, że jej wielkie, błękitne oczy błyszczą z radości.

                – Śnieżna bitwa? – zapytał sam siebie.

Cieszył się widząc ją w dobrym nastroju. Zrozumiał, dlaczego wydała mu rozkaz, który dotąd wydawał się błahą zachcianką, zupełnie niepasującą do jej zwyczajowego zachowania. Chodziło o wojnę na śnieżki – wszystko inne przestawało mieć w jej obliczu znaczenie. Przypomniał sobie ich ostatnie starcie. Jej płonące od wysokiej temperatury policzki, zamglony, lecz szczęśliwy wzrok i ogromną radość, która rozgrzewała jego serce. Żałował, że o tym nie pamiętała. Wiele by dał, żeby mogła docenić to, co dla niej zrobił. Pragnął tego dla siebie. Pragnął, by doceniła jego gest, dostrzegła w nim to, co widziała tamtej nocy.

Nie chciał dalej zadręczać się myślami o czymś, czego nie odzyska. Poszedł dalej, rzucając dziewczynie ostatnie tęskne spojrzenie.