Nie wiem zbytnio, o czym mogłabym Wam opowiedzieć. Pochwalę się więc, że przyszły do mnie Basilurki: Winter Stor vol 1 i Love story vol. 2.
Poza tym mam nowy pomysł, ale on wymaga czasu, a ja tego nie mam, więc pewnie trochę sobie poczeka. No i kończę już rewatcha House'a, a z nim również wakacje, i wracam do ostrego tłumaczenia mang. Niedługo skończę wszystko, co udało mi się znaleźć w sieci. A potem będzie posucha :P.
No, jednak coś tam napisałam. Dziękuję komentującym za życzenia urodzinowe <3.
Miłego rozdziału :*
==============
Cisza,
ból głowy – zbyt głośna cisza – ciemność przed oczami, i wreszcie niemoc – to
właśnie czuł James, kiedy wybudził się z dziwacznie męczącego snu, przerażony
faktem, że jego próba podrapania się po swędzącym nosie nie przyniosła żadnych
rezultatów. Przez moment myślał, że spotkało go coś okropnego, stracił pamięć,
a w międzyczasie również i władzę w rękach. Jednak po chwili, kiedy jego umysł
nieco się rozjaśnił, otworzył oczy i ujrzawszy bladoniebieski baldachim łóżka,
zorientował się, że gdyby stracił czucie w kończynach, nie mógłby doskwierać mu
uścisku wokół nadgarstków i kostek. Po chwili zaczęły do niego powracać
wspomnienia sprzed drzemki. Przypomniał sobie czarnowłosego kamerdynera, jego
kpiący uśmiech, smaczne śniadanie i aromatyczną herbatę, której nie miał szansy
spróbować. Uśpił go! Ten cholerny, bezczelny drań go uśpił, by nie mógł
wyruszyć z Elizabeth do Londynu, ani nawet podążyć jej śladem.
Blondyn
był wściekły. Złość podsycania irytującym swędzeniem niemal rozsadzała go od
środka. Na dodatek nie miał pojęcia, jaki węzeł zastosował kamerdyner jego
przyjaciółki, co dodatkowo utrudniało wyswobodzenie rąk i wydostanie się z
łóżka. Służący przywiązał go na tyle mocno, że nawet usilne próby podniesienia
się lub zadarcia głowy, tak, by ujrzeć skrępowane kończyny, graniczyło z cudem.
Poddał się po krótkiej szamotaninie i zrezygnowany położył głowę na prawym
boku, czując lekkie drętwienie w karku. Jego oczom ukazała się stojąca na
krześle kartka. Pochyłe, zdobione pismo zdradzało pewność siebie i płynność
ruchu autora wiadomości, a finezyjne, eleganckie zawijasy świadczyły o
ogromnych kaligraficznych zdolnościach twórcy kpiącej notki. Jamie od razu
zorientował się, że tej wiadomości nie napisała Lizz. Ona nie dbała o takie
szczegóły, liczył się dla niej przekaz – zbytni przepych nawet w
rękopiśmiennictwie uważała za zbędny trud i obnoszenie się abstrakcyjną
wyższością.
Ustaliwszy
autora notatki, James niechętnie powiódł wzrokiem po kolejnych wersach pełnych
liter, z których płynął niezwykle prosty przekaz: kamerdyner z niego kpił,
okazując swoją wyższość i podkreślając, że był dla hrabianki ważniejszy niż
dawny przyjaciel. Wyczytał to spomiędzy wierszy, gdyż informacja sama w sobie
traktowała jedynie o tym, że nie powinien dziewczyny szukać, a jej lokaj
łaskawie zadbał o to, by nie umarł z głodu, spędzając długie godziny na
zastanawianiu się, gdzie mogła być Elizabeth, oraz na pielęgnowaniu w sobie
wściekłości i nienawiści wobec tego, któremu szlachcianka ufała najbardziej.
Chociaż sama kwestia zaufania była wątpliwa i nie ciężko było to zauważyć,
nawet nie rozmawiając z żadnym z nich.
Nastolatek
jęknął męczeńsko, po raz kolejny podejmując desperacka próbę wyswobodzenia się
z uwięzi, jednak i ona nie przyniosła żadnych skutków. Nie miał więc innego
wyjścia, jak tylko krzyczeć, jakby od tego zależało jego życie. Posiadłość była
wprawdzie wielka, ale wrzeszcząc odpowiednio głośno i przez wystarczająco długi
czas, mógł liczyć na to, że Jeanny albo Thomas go usłyszą i odwiążą. Tak też
zrobił. Po kwadransie zdzierania sobie gardła ujrzał znajomą twarz szczupłej
blondynki, która wpadła do sypialni z twarzą przyozdobioną rumieńcami i nerwowo
podbiegła do łóżka Jema, pytając, co się stało. Chłopak spojrzał na nią krzywo
i kiwnięciem głowy wskazał krępujący go sznur.
—
Przepraszam! Już pana rozwiązuję! — odparła zdenerwowana pokojówka.
Drżącymi dłońmi pozbyła się więzów
i z wrażenia usiadła na krześle, gniotąc pośladkami zapisaną przez kamerdynera
kartkę, co Jamie skomentował pełnym rozbawienia prychnięciem. Uniósł się do
siadu, rozmasował obolałe nadgarstki i przeniósł nogi na podłogę, by po chwili
stanąć i niepewnie podejść do stolika, na którym dostrzegł szklankę wody.
Przechylił ją i wypił duszkiem zawartość, kojąc nieco zbolałe od wrzasków
gardło.
—
Ten cholerny sadysta mnie uśpił! Naćpał czymś i przywiązał do łóżka! —
poskarżył się dziewczynie, w złości uderzając dłonią w przysłonięty haftowaną
chustą blat.
Jeanny
podskoczyła na krześle, wydając z siebie irytujący dla ucha pisk. Wstała i
podeszła do blondyna, by pomóc mu wrócić do łóżka. Nie protestował. Nie był na
nią zły – nie zrobiła wszak niczego nieodpowiedniego. Powinien być wręcz
wdzięczny, że skróciła jego cierpienia, ale czuł zbyt silny ucisk na pęcherzu,
by wykrzesać z siebie cokolwiek, co nie byłoby narzekaniem.
—
Mogłabyś zrobić mi coś do jedzenia? I która jest godzina? — zapytał, chwytając
się za obolałe skronie. — Przydałoby się też coś na głowę — dodał, nim
pokojówka zdążyła cokolwiek powiedzieć.
—
Jest czwarta po południu, proszę pana. Za chwilę przyniosę panu obiad. Pan
Sebastian…
—
Nie zjem nic, do czego przyłożył rękę! Znowu mnie naćpa — warknął nastolatek.
Podniósł głowę i spod
przymrużonych powiek zerknął na przestraszoną blondynkę. Nie zachowywał się
odpowiednio, nie był sobą, ale zwyczajnie się wściekł. Nie znosił, gdy ktoś
kiwał go w ten sposób, tym bardziej, kiedy przez to nie mógł zadbać o swoich
bliskich. Teraz, gdy stracił Gilberta, Elizabeth stała się jedyną osoba, na
której mu naprawdę zależało. Czuł się za nią odpowiedzialny, zobowiązany, by
jej pomóc, ułatwić życie w tych ciężkich chwilach, a kamerdyner zwyczajnie
pozbawił go tej możliwości. I nie miało znaczenia, że dziewczyna nie chciała,
by z nią jechał. Doskonale zdawał sobie sprawę, iż zwyczajnie nie chciała mu
się narzucać, choć w rzeczywistości chętnie przyjęłaby wszelkie wsparcie.
Dlaczego ten, któremu tak bardzo na niej zależało, nie potrafił tego dostrzec?
Aż tak obawiał się, że James pokrzyżuje jego plany? Mógł być spokojny. Póki
Elizabeth darzyła Michaelisa uczuciem, Jem nie miał zamiaru się wtrącać.
Dziecięce zauroczenie zniknęło wraz z wiekiem, pozostawiając w chłopaku jedynie
oddanie i sentyment.
Jeanny
nie wiedziała, co powinna zrobić, dlatego opuściła pokój, zostawiając blondyna
samego i poszła do kuchni, by przygotować mu kanapki, herbatę, oraz znaleźć
coś, co uśmierzyłoby ból głowy. Blondyn odetchnął z ulgą, kiedy zniknęła za
drzwiami i już nic nie powstrzymywało go, przed zaspokojeniem fizjologicznej
potrzebny. Z pustym pęcherzem mógł spojrzeć na sytuacje niego spokojniej. Wciąż
targała nim złość, lecz mógł ją kontrolować i ukierunkować tak, by wyniknęło z
niej coś produktywnego. Opuścił sypialnię, zszedł do kuchni i usiadł przy
stole, uprzednio przepraszając służącą na swoje karygodne zachowanie.
—
Nie szkodzi, proszę pana — bąknęła lekko skrępowana pokojówka i podała gościowi
wypełniony kanapkami talerz.
—
Mów mi Jem. James, jeśli tak będzie ci łatwiej. Nie lubię tych sztywnych
formułek. To z ich powodu opuściłem dom — wyjaśnił pokrótce, uśmiechając się do
Jeanny i ochoczo zabrał się za pałaszowanie posiłku.
Znów
dokuczał mu niesamowity głód. Nie wiedział, skąd się wziął – podróżując z
Gilbertem czasami nie jedli i po kilka dób, nie odczuwając tak dokuczliwego
ssania w żołądku, jak to, którego właśnie pozbywał się pałaszując przygotowany
przez dziewczynę posiłek. Zastanawiał się, czy to również nie miało związku z
niecnymi występkami kamerdynera, ale nie zamierzał dzielić się przemyśleniami z
pokojówką – na wypadek, gdyby jego teoria okazała się błędna. Skonsumował
posiłek w ciszy, a potem wyciągnął się na krześle i wbił wzrok w widok za
oknem.
—
Nie mam szans odnaleźć jej w Londynie, nie? — zagadnął zmywającą służącą.
—
Wątpię, James. Panienka Elizabeth nie zdradziła nam celu swojej podróży ani
żadnych jej szczegółów. Pan Sebastian zostawił listę obowiązków na kilka dni,
na wszelki wypadek. Naprawdę nie mogę panu… ci pomóc — odpowiedziała, czując
się niezwykle niezręcznie za każdym razem, kiedy musiała użyć imienia Jema.
Nie przywykła do tego. Zawsze
zwracała się do gości panienki Elizabeth tak, jak wymagały tego zasady kultury,
a oni nigdy nie protestowali. Wyjątkiem była sama hrabianka, która nagminnie
upominała całą służbę, by nazywali ją po prostu Elizabeth, czy też Lizz. Jednak
to była nieco inna sytuacja – Lizz, Jeanny, Thomas, Tai, a nawet Sebastian –
wszyscy byli jak rodzina. James jednak do niej nie należał, dlatego przełamanie
się stanowiło dla pokojówki prawdziwe wyzwanie. Jeśli jednak tego właśnie
chciał – zgodnie z jego wolą powinna na to przystać.
Do
kuchni wszedł Thomas, ratując blondynkę przed wdaniem się w głębszą, niezręczną
dyskusję. Zerknął na Jema i prychnął pod nosem. W przeciwieństwie do
współpracownicy nie miewał problemów z płynnym przechodzeniem na „ty” – bez
względu na to z kim przychodziło mu rozmawiać. Często nawet sam zwracał się tak
do gości, starszych pracowników, zupełnie obcych ludzi. Miał po prostu inny
temperament, został wychowany w nieco odmiennej kulturze, w której tego typu
praktyka uchodziła za wyraz sympatii, a nie brak szacunku.
—
Dlaczego jesz kanapki? Od dwóch godzin walczyłem z mięsem! Nieco się
przypaliło, no ale bez przesady. Da się zjeść. Pewnie w środku lasu jadałeś
gorsze rzeczy. Zostaw, zanim zapchasz się do reszty — rzekł kucharz, wyrywając
chłopakowi z ręki ostatni kawałek kanapki, który ten próbował właśnie włożyć do
ust.
Jem obruszył
się nieco, ale na myśl o mięsie, na dodatek spalonym przez kucharza – co
jednoznacznie świadczyło o tym, że nie przygotował go kamerdyner – sprawiła, że
był gotów puścić płazem bezczelne zachowanie mężczyzny. Thomas podszedł do
piekarnika, wyciągnął z niego przypaloną pieczeń i ukroił gruby kawał, po czym
położył go na talerz i dorzucił odrobinę sałaty w sosie czosnkowym. Na koniec
polał mięso grzybowym sosem i postawił przed chłopakiem.
—
Na pewno nie ma w nim żadnych prochów? — zapytał podejrzliwie James.
—
Zwariowałeś?! Sebastian by mnie zabił, gdybym naćpał gościa Lizz. Poza tym nie
mam nawet dostępu do leków. Jestem czysty od osiemdziesiątego trzeciego —
wyjaśnił oburzony kucharz.
Podszedł do blondyna, wyciągnął z
jego rąk widelec i nadział na niego kilka płatków sałaty i kawałek mięsa.
Przeżuł porcję posiłku, otworzył usta i pokazał Jamesowi, że wszystko połknął.
—
Jeśli coś w tym było, to będziemy naćpani oboje. Razem raźniej! — zaśmiał się
ciepło i zastąpił Jeanny przy zlewie.
Przysłuchując
się krótkiej wymianie zdań na temat leków, pokojówka zorientowała się, że
zapomniała o tabletce na ból głowy. Natychmiast sięgnęła do jednej z szuflad i
wyciągnęła z niej niewielkie pudełko. Z jego wnętrza wyrzuciła na chusteczkę
jedną tabletkę i podała ją gościowi, przepraszając za swoje zaniedbanie. Ten
zaśmiał się, połknął lek, zagryzł go kawałkiem mięsa i stwierdził, że nic się
nie stało i dziewczyna nie powinna się tak denerwować.
Po
skończonym posiłku, któremu towarzyszyły lekkie rozmowy na temat baseballu,
pogody i kilku innych mało istotnych spraw, James wrócił do swojej sypialni.
Nie wysiedział tam jednak zbyt długo. Zachowanie Elizabeth wciąż nie dawało mu
spokoju. Musiał dowiedzieć się, dlaczego tak bardzo zaparła się, że pojedzie do
Londynu bez niego. Nie robiła tego przecież ze zwykłej przekory. Może i byłaby
do tego zdolna, ale na pewno nie w stosunku do niego. Minęło wiele lat, ale ich
relacja odżywała niezwykle szybko i po tych kilku tygodniach Jem był w stanie z
czystym sumieniem stwierdzić, że wymijające odpowiedzi przyjaciółki musiały
niewątpliwie świadczyć o skrywanej przed nim tajemnicy.
Postanowił
dowiedzieć się, co takiego próbowała zataić Lizz. Wyszedł ze swojej sypialni i
niezauważenie prześliznął się do pokoju szlachcianki. Rozejrzał się i po chwili
zdecydował, że zacznie poszukiwania od miejsc najbardziej oczywistych, kończąc
na kryjówkach, których istnienia był pewien tak samo jak powietrza, którym
oddychał. Jeśli nie znajdzie nic tutaj, przeszuka również pozostałe
pomieszczenia, w których spędzała wiele czasu. Do wieczora na pewno nikt mu nie
przeszkodzi, a jeśli służący spróbują, na pewno zdoła jakoś uśpić ich czujność.
W końcu jego opinia nie wzięła się znikąd. Na dodatek był zdeterminowany, by
poznać prawdę, a to znacznie sprzyjało poszukiwaniom. Nie zamierzał spocząć,
póki nie upewni się, że skrywana przez Elizabeth tajemnica, w żaden sposób nie
zagraża jej bezpieczeńswu.
Irytacja
sprawiała, że James czuł się niesamowicie zmotywowany, by odkryć sekret
przyjaciółki. Przeszukał całą jej sypialnię, jednak w żadnym z oczywistych
miejsc nie udało mu się znaleźć nic, oprócz czarnego, kruczego pióra, tomiku
poezji, starej korespondencji z Tomoko – której nie przejrzał, szanując
prywatność przyjaciółki – oraz kilku śladów zniszczeń, zadrapań i odrobiny
kurzu na górnej części baldachimu. Jeżeli nawet coś tutaj ukrywała, nie miał
szans tego znaleźć. Im dłużej się zastanawiał, tym bardziej mu się wydawało, że
pokój był wręcz zbyt idealnie zwyczajny. Przecież w każdej sypialni, nawet tej
szlacheckiej, były szafki, szuflady, pudełka albo inne dziwaczne miejsca, pełne
wstydliwych pamiątek, bibelotów czy nieprzydatnych prezentów od bliskich. U
Elizabeth nie było niczego takiego. Wszystkie drobiazgi miały swoje miejsce,
leżały idealnie ułożone, jakby nikt ich od dawna nie ruszał. Oprócz pióra i
tomiku poezji dziewczyna właściwie nie miała niczego na tyle personalnego, by
można było uznać, że żywiła do tego sentyment. Nawet listy ze skrytki wyglądały
jakoś sztucznie – jak podłożone.
Zamiast
zniechęcenia, Jamie poczuł narastającą ciekawość. Przeszukał kolejno:
garderobę, łazienkę, a także kilka innych pomieszczeń, w których wiedział, że
spędzała czas – wszystkie wyglądały tak samo: sztucznie naturalnie. Jakby ktoś
wiedział, że będzie próbował znaleźć wskazówkę i celowo zaaranżował wygląd wnętrz
tak, by zbić go z tropu.
—
Cholerny kamerdyner! — warknął blondyn, kierując swoje słowa do lekko
zniekształconego odbicia lustrzanego.
Rozumiał, że
szlachcianka coś do niego czuła, akceptował również, że służący to
odwzajemniał, ale jego wyrachowanie i ponadprzeciętny perfekcjonizm były nazbyt
podejrzliwe i niezwykle irytujące. Im dłużej Jem o tym myślał, tym bardziej
utwierdzał się w przekonaniu, że z lokajem było coś nie tak. Wyglądało jednak
na to, iż był jedynym w posiadłości, który myślał w ten sposób. Jeanny i Thomas
wydawali się całkowicie ufać Michaelisowi – nawet mimo tego, że wyraźnie zaszło
pomiędzy nimi jakieś spięcie, na dodatek całkiem niedawno.
Zmęczony
poszukiwaniami nastolatek usiadł na podłodze biblioteki, opierając się plecami
o bok jednego z regałów. Powiódł wzrokiem po szyldzikach otaczających go
zewsząd tomiszczy i westchnął ciężko. Jego mózg próbował znaleźć coś
nietypowego nawet w tak irracjonalnym miejscu jak grzbiet książki. To
oznaczało, że blondyn był zmęczony i zdecydowanie potrzebował chwili
odpoczynku. Relaksująca kąpiel wydała mu się odpowiednia. Wrócił więc do swojej
sypialni, zalał wannę gorącą wodą i niedbale porzuciwszy ubrania na podłodze,
zanurzył się wewnątrz rozgrzanej balii. Oparł głowę na jej krawędzi, zamknął
oczy i w myślach odtwarzał krok po kroku swoje poczynania. Liczył na to, że po
czasie uda mu się zwrócić na coś uwagę, że jego mózg zdążył już przetworzyć
informacje wejściowe i zwrócić w odpowiedzi coś istotnego, co mogłoby mu w
jakikolwiek sposób pomóc. Niestety jedynym, co przywodził mu na myśl zmęczony
umysł, było poczucie winy i tęsknota za przyjacielem.
Nie
rozumiał, dlaczego Gilbert nie wyjawił mu prawdy. Gdyby to zrobił, może
wspólnie zdołaliby temu zaradzić? Przecież się przyjaźnili. Chociaż Gil był w
stanie porzucić Jamesa, by ratować samego siebie, doskonale wiedział, że
blondyn nie zrobiłby tego samego. Byłby z nim do końca, wspierałby go bez
względu na wszystko. Czy naprawdę jego przeszłość była aż tak mroczna? Czy
pragnienie wolność pożarło go bez reszty, zaćmiło umysł, odebrało prawo wyboru?
Czemu nie zauważył, że godząc się na warunki wiszącej nad nim organizacji,
pozwolił zakuć się w złote kajdany w imię pustej mrzonki i wyswobodzenia się z
tych srebrnych? Gdyby nie zdradził, może wciąż by żył. Jednak zrobił to –
popełnił najgorszą zbrodnię, a Jamie wciąż nie potrafił go znienawidzić. Nawet
nie chciał tego robić. Powinien – w końcu brunet przyczynił się do kalectwa
Elizabeth – ale sumienie mu nie pozwalało. Odnosił wrażenie, że w całkowitym
braku zrozumienia pobudek chłopaka był w stanie dostrzec szczątki kryjącej się
za czynami logiki. Tylko dlaczego wszystko musiało potoczyć się w ten sposób? I
czemu ten cały Sebastian zjawił się w ostatniej chwili – niczym protagonista
emocjonującej powieści, który w chwili, gdy wszystko wydaje się stracone,
znikąd wkracza do akcji i przechyla szalę zwycięstwa na stronę dobra? Jakim
cudem udało mu się uwolnić Elizabeth spod gruzów? Skąd miał w sobie tyle siły?
Jak pokonał zakapturzonego mężczyznę?
W
głowie nastolatka kłębiło się mnóstwo pytań. Nie był w stanie znaleźć
odpowiedzi nawet na jedno, a wciąż mnożyły się kolejne, coraz trudniejsze i
bardziej zawiłe. W końcu się poddał. Wyciszył umysł i przez moment po prostu
był. Pozbył się wspomnień, myśli, emocji, nawet oddechu. Ta krótka chwila sprawiła,
że nagle poczuł się tak, jakby ktoś gwałtownie wepchnął go z powrotem do ciała,
które nieświadomie zdołał opuścić. Wzdrygnął się nerwowo, wychlapując część
wody poza wannę, po czym przyłożył dłonie do gorących policzków.
—
Kamerdyner! — krzyknął sam do siebie, jakby nagle spłynęło na niego oświecenie.
We wszystkich swoich
poszukiwaniach zapomniał o jednym – o sypialni służącego. Był pewien, że
Michaelis takową posiada, było to wszak naturalne. Nie przeszukał jej jednak,
nie pomyślawszy, jakoby mógł odnaleźć tam coś istotnego. Lecz odprężająca
kąpiel otrzeźwiła umysł nastolatka, podpowiadając mu wreszcie niezwykle prosty
wniosek, który dotąd był poza jego zasięgiem: wszystko kręciło się wokół
kamerdynera. Był zbyt idealny, zbyt ważny, zbyt szanowany, zbyt… nieludzki. W
prawdzie James nie wierzył w życie pozagrobowe, w Boga ani duchy, ale
określenie to idealnie opisywało wysokiego, spowitego mroczną aurą mężczyznę,
który zjawił się tak naprawdę znikąd i z łatwością podporządkował sobie
wszystko i wszystkich wokół. Blondyn dawno nie mieszkał w żadnym ze
szlacheckich dworów, ale wychowywał się w jednym, a wspomnienia z dzieciństwa –
mimo że zwykły się zacierać – pozostawiały w podświadomości niezmywalny ślad.
Służący zwyczajnie nie pasował do obrazka, był zupełnie inny niż wszyscy
pracownicy, których w nastolatek spotkał w życiu i właśnie to wzbudzało jego
podejrzenia. Wiedział już, co powinien zrobić – przeszuka sypialnię Sebastiana
i jeśli w niej również niczego nie znajdzie, będzie musiał porzucić misję,
przyznając, że powodem jego manii była próba zajęcia umysłu czymś innym niż
żałobą.
Ten komentarz został usunięty przez autora.
OdpowiedzUsuńSzczerze mówiąc bardzo lubie Jamesa i ciekawi mnie on. Swoją drogą nareszcie ktoś zauważył, że z lokajem jest coś nie tak. Gilberta też lubiłam i troche szkoda, że już po nim. Wow, JA lubię jakąś postać, no niesamowite xD
OdpowiedzUsuńJestem pewna, że znajdzie coś w pokoju Sebastiana, no bo nie wpadłby na ten pomysł tak nagle, akurat pod koniec rozdziału. U ciebie wszystko ma jakiś cel. Zastanawiam sie tylko co tam zobaczy, nie przypominam sobie żeby Seba trzymał w swoim pokoju coś prywatnego, co mogłoby zdradzić jego tożsamość...
"której nie przejrzał szanując prywatność przyjaciółki"-stary, właśnie bezczelnie przegrzebujesz jej pokój i mówisz, że szanujesz jej prywatność, coXD
Z czym mogłyby być te kanapki? Bo wyobraziłam je sobie z nutellą albo serem, szynką i pomidorem a to chyba nie pasuje. Chociaż... w sumie nie wiem. Dziwne pytania mam.
Do następnego rozdziału, pozdrawiam!
Kanapki: z szynką, ze srem (xD), rybą, jakimiś świeżymi warzywami - takie klimaty raczej, ale jak wolisz wyobrażać sobie nutelle, to be my guest xD. Przy okazji nieświadomie pokazałaś mi błąd interpunkcyjny, dzięki <3.
UsuńNo w tym szanowaniu prywatności, i w kilku innym miejscach, starałam się stworzyć efekt komiczny, ale ile z tego wyszło, to już tylko czytelnicy wiedzą :P.
Przykro mi, że zabiłam kogoś, kogo lubiłaś TT_TT. W sumie ja też lubiłam Gila, kiedy już przestał mnie denerwować, no ale tak musiało być. Setha też lubiłam (i nienawidziłam zarazem Oo) i też musiał odejść. Następnym razem zabiję Timmiego xDDDD. Nie no, joke... A może nie? :P
Wyszedł ci ten efekt komiczny, haha. Ja też lubiłam Setha, w ogóle ta część opowiadania ze szkołą (book of school? xD) była świetna. Myślę, że Lizz też czuła sie dobrze jako biedny chłopiec. Wtedy jeszcze nie komentowałam bo nie byłam na bieżąco ale to chyba były moje ulubione rozdziały :D
UsuńA co do Timmiego to wow, zapamiętałaś że działa mi na nerwy xD Tomoko też lubie tak średnio, ale nie ważne haha.
Nie ma za co!
Dziwne, nie? Z moją sklerozą zapamiętać takie rzeczy. Jestem z siebie dumna xDDDD.
UsuńW sumie teb School Arc (xD) też mi się podobał i wydarzyło się tam sporo ciekawych rzeczy i w sumie też go lubię. Ale to dobrze, że mówisz, bo na tej podstawie mogę kombinować, co pisać dalej. O, właśnie wpadłam na pomysł kawałka piąego tomu, ahahahaha! To będzie epickie xDDDD Dzięki <3.
Hahaha, nadal jesteśmy w tomie czwartym i jeszcze dużo przed nami z tego co pisałaś a już kombinujesz na piąty (hdhdyebdisbsksna czyli bedzie piaty aaa lalalala ok)
OdpowiedzUsuńuwielbiam cie xD i nie ma za co znowu! lece wkuwać historie bo w poniedziałek test (ah to niesamowite życie gimbusa...) miłego dnia!
Mam już wymyślone zakończenie całego opowiadania i ogólny zarys tego, co do tego zakończenia będzie się działo, więc spokojnie :P. Na czwarty tom też mam dokładny plan. Miało być około 300 stron, ale chyba się rozwlecze. Zobaczymy xD.
UsuńDzięki i również życzę miłego dnia, pomimo nauki :).
"Jestem czysty od osiemdziesiątego trzeciego — wyjaśnił oburzony kucharz." - czyli nie mył się od tego roku XDDDDDDDDDDDDDDD Doskonale wiem, o co chodzi, nie mniej jednak to skojarzenie po prostu samo zagościło w mojej głowie.
OdpowiedzUsuń"U Elizabeth nie było niczego takie." - głodna dziewczynka, zjadła go XD
Więcej błedów do oczu przemoca mi się nie wpakowało.
No jaaa chcęęęęę kroooooooojeeeeeeeeeniaaaaa, krwiiiiiiiii, krzyyyyyykóóóóóóóów... ( zabrzmiało to strasz nie, wygląda zresztą też). A ty na siłę odwlekasz coś, co jest ważne, posiłkując się dosłownie wszystkim. Ja rozumiem, że wątek nie może być pozostawiony tak o sobie, bo fajnie, no ale litości.
No i brawo, nie minęło cztery tomy, a ktoś zajarzył, że kamerdyner jest zbyt idealny XDDD I to przeszukiwanie sypialni XD Znajdzie tam spinki do mankietów, ramkę wykonaną przez Lizz, co jeszcze... Dużo ciekawych rzeczy XD Oj, roziksdekowałam się, a przecież nie mam prawa wyrażać swojego zdania, bo przecież piszę tak niepoprawnie -_- Powinnam poczytać, jak to mi zarzucono i nie mogę tego przeboleć.
I coś, co zwróciło moją uwagę. Napisałaś, że Dżem ( wybacz, no nie mogę inaczej XD ) poszedł do sypialni, i tam wziął kąpiel. To znaczy, że nie opisałaś, że łazienka była obok, czy balia stała obok łóżka, co z kolei wydaje mi się trochę dziwne? Bo toaletka- spoko, jak najbardziej, miska i dzbanek stoją, wszystko w porządku, ale balia to chyba gdzie indziej... Nie?
Bo nocnik mógł mieć pod łóżkiem.
Nie opisywałam, bo już kiedyś (wiem, że nie pamiętacie, ale i tak sama wypowieć jesy skrótem myśliwym dosyć oczywistym xD) pisałam o tym jak Gil i Jem w pokoju i do łazienki jeden wchodził i wychodził. Wydało mi się wystarczająco jasną sugestią, że każda sypialnia ma swoją łazienkę, ale może to poprawie... Pomyślę xD
UsuńA dziewczynka bardzo wybitnie głodna, skoro całe dziecko wpaździerzyła xD (ALERT! JAPANESE JOKE DETECTED! W japońskim jednym z kanji o wowie "go" jest 子 - znak na dziecko :P)
I wiem, że odwlekam, ale już niedługo. Przy dwóch rozdziałach tygodniowo to i tak nie takie straszne odwlekanie. Pomyśl, co by było, gdybym tak raz na tydzień pisała! A i tak sądzę, że 3/4 ludzi spadnie ze stołków na myśl o tym, że od początku tomu nie minęły nawet dwie pełne doby xD.
A od Tuomasa wara. On jest czysty! Legendy głoszą, że aż błyszczał, a w czym się umył? Tę tajemnicę zabrał do grodu (albo zabierze, patrząc oczami bohaterów, everybody does - to nie spoiler xD).